Uit de schuur geklapt
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR

Met de muziek mee   21   Het kanon van Bonn

Ze is om op te eten (maar ja, dat kunstgebit). Dankzij violiste Shuji Sayaka kan ik van zijn muziek pas echt genieten. Ludwig van Beethoven, een stormram dacht ik in voetbaltermen, een bonkige spits. Het kanon van Bonn? Te groot en teveel, maakte ik mezelf wijs. Symfonieën van dik een uur, orkesten van honderd man en meer en een koor nóg groter. Wat een geweld…
Wat kan een mens zichzelf een rad voor ogen draaien, zich afsluiten voor vitaminen die er toe doen (maar wel de griepprik halen). ‘Wat de boer niet kent dat vreet hij niet’. Afschuwelijk.
Janine Jansen, die al vroeg blijk gaf van haar grote talent, had ooit een andere gedachte die haar ervan weerhield aan Beethoven te beginnen. ‘Misschien rond mijn vijftigste, wanneer ik voldoende ervaring heb opgedaan’ liet ze zich eens ontvallen. Gelukkig heeft die gedachte geen standgehouden. In 2002, vier jaar na haar afstuderen aan het conservatorium in Utrecht (met de hoogste onderscheiding) en pas vierentwintig lentes oud, speelde ze wat wel het vioolconcert der vioolconcerten wordt genoemd; dat van Ludwig van Beethoven. Geruggensteund door het Radio Symfonieorkest o.l.v. Jaap van Zweden was haar doorbraak daar. Deze week genoot ik van het door haar en haar vrienden uitgevoerde Septet in Es – groot. Formidabel, wat een muziek en dan de sonates voor viool en piano, de Kreutzer sonate  in het bijzonder. Nog maar eens luisteren en nóg maar eens en tot besluit het vioolconcert…  Hoe heb ik Beethoven, dé schakel tussen het Klassieke tijdperk en de Romantiek, zo lang links kunnen laten liggen.