Uit de schuur geklapt
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR
Met de muziek mee 17 Haydn en een betere wereld
Hij wilde zich verstaanbaar maken, ook niet - kenners amuseren en aan zich binden. Vorige week, ergens rond de gebeurtenissen in Frankrijk werd ik, niet - kenner maar liefhebber met deugdelijke antennes denk ik, wakker met het vierde deel van Symfonie no. 88 van Joseph Haydn ( Rohrau 31 maart 1732 – Wenen 31 mei1809), vader van symfonie en strijkkwartet. Vanzelfsprekend heb ik eenmaal bij mijn positieven de 88 weer eens opgezocht en opnieuw beleefd en vroeg ik mij nagenietend misschien een tikkeltje overspannen af of dit werk de sleutel niet zou kunnen zijn. Ik durfde nog niet hardop te zeggen waar die sleutel dan op zou moeten passen maar luisterend naar het largo bijvoorbeeld zou de barbaar, de terrorist daar toch ook slappe knieën bij moeten krijgen. Het zou wat zijn. Een stapje dichter bij de wereldvrede via de muziek, via ondubbelzinnige vreugde en elegantie uit de 18e eeuw.
Toch was en is mijn gedachte niet helemaal wereldvreemd. Later stuitte ik, grasduinend in wat er zoal over Joseph Haydn is geschreven, op een lezenswaardig artikel van Bas van Putten in De Groene Amsterdammer van 7 januari 2005. Hierin vraagt de schrijver en musicoloog zich af of muziek een bijdrage zou kunnen leveren aan een betere wereld en bij wie komt hij uit? Bij Joseph Haydn. Van Putten noemt hem ‘De god van de deemoed’. Bij het grote publiek is de componist beter bekend als ‘Papa Haydn’. ‘Papa’ staat voor ‘lief’ en ‘onschuldig’ én voor ‘grapjas’ want grapjes máákt hij. Hij laat je niet direct schuddebuiken maar regelmatig glimlachen. Haydn was gek op vreemde modulaties, rare afgebroken frasen en gekke paukenslagen op een onverwacht moment. “Bij het luisteren naar Haydn maakt zich een zacht vertrouwen van je meester in de zuiverheid van het bestaan”, zegt Van Putten. De vorig jaar overleden dirigent en blokfluitist Frans Brüggen was van mening dat er een Haydn - academie zou moeten komen, “waar het publiek geleerd wordt te begrijpen wat de echte culturele waarden in de samenleving zijn”.
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR
Met de muziek mee 17 Haydn en een betere wereld
Hij wilde zich verstaanbaar maken, ook niet - kenners amuseren en aan zich binden. Vorige week, ergens rond de gebeurtenissen in Frankrijk werd ik, niet - kenner maar liefhebber met deugdelijke antennes denk ik, wakker met het vierde deel van Symfonie no. 88 van Joseph Haydn ( Rohrau 31 maart 1732 – Wenen 31 mei1809), vader van symfonie en strijkkwartet. Vanzelfsprekend heb ik eenmaal bij mijn positieven de 88 weer eens opgezocht en opnieuw beleefd en vroeg ik mij nagenietend misschien een tikkeltje overspannen af of dit werk de sleutel niet zou kunnen zijn. Ik durfde nog niet hardop te zeggen waar die sleutel dan op zou moeten passen maar luisterend naar het largo bijvoorbeeld zou de barbaar, de terrorist daar toch ook slappe knieën bij moeten krijgen. Het zou wat zijn. Een stapje dichter bij de wereldvrede via de muziek, via ondubbelzinnige vreugde en elegantie uit de 18e eeuw.
Toch was en is mijn gedachte niet helemaal wereldvreemd. Later stuitte ik, grasduinend in wat er zoal over Joseph Haydn is geschreven, op een lezenswaardig artikel van Bas van Putten in De Groene Amsterdammer van 7 januari 2005. Hierin vraagt de schrijver en musicoloog zich af of muziek een bijdrage zou kunnen leveren aan een betere wereld en bij wie komt hij uit? Bij Joseph Haydn. Van Putten noemt hem ‘De god van de deemoed’. Bij het grote publiek is de componist beter bekend als ‘Papa Haydn’. ‘Papa’ staat voor ‘lief’ en ‘onschuldig’ én voor ‘grapjas’ want grapjes máákt hij. Hij laat je niet direct schuddebuiken maar regelmatig glimlachen. Haydn was gek op vreemde modulaties, rare afgebroken frasen en gekke paukenslagen op een onverwacht moment. “Bij het luisteren naar Haydn maakt zich een zacht vertrouwen van je meester in de zuiverheid van het bestaan”, zegt Van Putten. De vorig jaar overleden dirigent en blokfluitist Frans Brüggen was van mening dat er een Haydn - academie zou moeten komen, “waar het publiek geleerd wordt te begrijpen wat de echte culturele waarden in de samenleving zijn”.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten