TE GORTIG

Van Mannetjes in Bomen gaan we niets meer horen, lezer. Zij staan niet alleen met de rug naar Den Haag maar ook met de rug naar Rome, Jeruzalem, Mecca en Varanasi. Zij staan soms zelfs met de rug naar het leven, verdiepen zich niet, zijn niet op de hoogte maar hebben wel commentaar. Mannetjes in Bomen schrijven op muren en glazen met de onderbuik. De communicatiemiddelen staan vol met hun rommel. Ze nemen soms bezit van je, de Mannetjes in Bomen, en stelen van je tijd. Het wordt me te gortig. Ik laat ze niet meer toe op deze plaats, ze moeten eerst maar eens naar school.