Levensangst, doodsangst, faalangst, vliegangst, stralingsangst, tunnelangst, bindingsangst, verlatingsangst, duizend angsten kent de mens, zelfs postangst. De actrice Kitty Courbois doet er in Opzij – ja, die lees ik ook – een boekje over open. Vroeger stoomde moeder Courbois, die eenzaam en depressief was, de post van haar kind open en kwam zo van alles aan de weet en met de post aan haarzelf gericht vluchtte ze naar haar kamer, deed de deur op slot, stalde alles uit en raakte dan in paniek en de actrice heeft precies hetzelfde; “pure postangst” en ook de derde generatie is er mee behept en niet alleen voor de brieven van de bank en de belasting maar ook voor de leuke post is er die angst. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er zoiets bestond. Natuurlijk, de sleetse grappen over rekeningen en blauwe brieven die er worden gemaakt zijn me bekend en ook het uitkijken naar “leuke post” en “gezellige post” maar “postangst…” Misschien zijn er op mijn rondjes achter al die brievenbussen ook mensen die er last van hebben. Zij mogen mij een lastpost vinden.