,,Kan je het nog zien, moeder?” ,,Ik zit te schemeren, vader”. Waar het voor mijn vader algauw te donker was hield mijn moeder van het schemeruurtje, dat meer dan eens werd ingekort zodat mijn vader bij het “grote licht” de krant kon lezen. Moeder las op die momenten haar eigen krant, dat gaat goed bij schaars licht. Contemplatie. Wat moeder overdacht of waar ze aan dacht of van droomde heb ik nooit gevraagd. In de loop van november kwam ze dikwijls op de proppen met: ,,wat wordt hij mager hè?” En altijd was er wel iemand die wilde weten wíe er mager werd waarop moe dan triomfantelijk met ,,de kalender” voor de dag kon komen. Ik zit dit alles te overpeinzen in mijn donker schuurtje en als ik me weer richt op de actualiteit zie ik van hieruit Annie aan tafel zitten lezen en moet ik lachen. Het licht van de lamp boven de tafel valt precies op haar neus. Ha! Ik ben met een clowntje getrouwd.