Uit de schuur geklapt
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR
Met de muziek mee 40 Pakkend en aangrijpend
Ze doen je dansen, met de keukendeur of de schemerlamp desnoods bij gebrek aan een partner; pakkende wijsjes. Neem de Zweedse Rapsodie nummer 1, Midsommervaka (Midzomerwacht) van Hugo Alfvén (Stockholm, 1 mei 1872 – Falun, 8 mei 1960). De componist, dirigent, violist en kunstschilder schreef het werk, gebaseerd op Zweedse volksliedjes in 1903 als reactie op de vele opmerkingen die hij kreeg omtrent zijn werk. Het zou allemaal (zijn cantates) te serieus zijn en Alfvén schreef het vrolijk pakkend wijsje en hij schreef er nog een, de Vallflickans Dans, de Herderinnetjesdans. Dit werkje is trouwens uitermate geschikt om het onder een komisch (teken)filmpje te zetten of onder beelden van de laatste kilometers van een wielerwedstrijd, een etappe eindigend in een massasprint. Pakkende wijsjes, aangrijpende melodieën, hoe ontstaan zij, waar komen zij vandaan, het zijn kleine wonderen; twee, drie noten daar begint het mee, een klein thema en nog een thema daarnaast, iets wat er op aansluit, dat wonderlijk past op dat wat er al is. De wijs, de melodie wordt wel de ziel van de muziek genoemd. Een melodie kan je raken, het is ‘the most powerfull tool that touched our emotions’ zegt Howard Goodall in de documentaire How Music Works.
In de familie waren het vooral mijn vader en diens broers en zussen die zeer onder de indruk van een melodie konden geraken en soms lang sprakeloos bleven. Mijn moeder ook trouwens, maar wat vond zij het jammer en meer dan dat, dat zij ‘geen wijs kon houden’. Op de Lagere School trof ik het met één onderwijzer die tot in zijn diepste vezels muzikaal was. Hij speelde melodica en onderbrak nogal eens de rekenles voor een (voor mij uiterst welkom) muzikaal intermezzo. Misschien een idee voor de rekenaars van de Europese Unie (voordat het tot een breuk leidt); ga met elkaar naar de kroeg, zing een lied en niet aldoor hetzelfde, doe iets moois van Theodorakis en wissel dat af met een smartlap van Demis Roussos of een tranentrekker van Nana Mouskouri desnoods, of luister naar de 4e symfonie (Från Havsbandet, Van de Archipel) van Hugo Alfvén, je kunt dan rustig doordrinken en verder je kaken op elkaar houden, tenminste voor achtenveertig minuten en veertien seconden. Wat mij betreft: ik heb het ervaren als een mooi avontuur; een meesterwerk. (Uitvoering Iceland Symphony Orchestra).
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR
Met de muziek mee 40 Pakkend en aangrijpend
Ze doen je dansen, met de keukendeur of de schemerlamp desnoods bij gebrek aan een partner; pakkende wijsjes. Neem de Zweedse Rapsodie nummer 1, Midsommervaka (Midzomerwacht) van Hugo Alfvén (Stockholm, 1 mei 1872 – Falun, 8 mei 1960). De componist, dirigent, violist en kunstschilder schreef het werk, gebaseerd op Zweedse volksliedjes in 1903 als reactie op de vele opmerkingen die hij kreeg omtrent zijn werk. Het zou allemaal (zijn cantates) te serieus zijn en Alfvén schreef het vrolijk pakkend wijsje en hij schreef er nog een, de Vallflickans Dans, de Herderinnetjesdans. Dit werkje is trouwens uitermate geschikt om het onder een komisch (teken)filmpje te zetten of onder beelden van de laatste kilometers van een wielerwedstrijd, een etappe eindigend in een massasprint. Pakkende wijsjes, aangrijpende melodieën, hoe ontstaan zij, waar komen zij vandaan, het zijn kleine wonderen; twee, drie noten daar begint het mee, een klein thema en nog een thema daarnaast, iets wat er op aansluit, dat wonderlijk past op dat wat er al is. De wijs, de melodie wordt wel de ziel van de muziek genoemd. Een melodie kan je raken, het is ‘the most powerfull tool that touched our emotions’ zegt Howard Goodall in de documentaire How Music Works.
In de familie waren het vooral mijn vader en diens broers en zussen die zeer onder de indruk van een melodie konden geraken en soms lang sprakeloos bleven. Mijn moeder ook trouwens, maar wat vond zij het jammer en meer dan dat, dat zij ‘geen wijs kon houden’. Op de Lagere School trof ik het met één onderwijzer die tot in zijn diepste vezels muzikaal was. Hij speelde melodica en onderbrak nogal eens de rekenles voor een (voor mij uiterst welkom) muzikaal intermezzo. Misschien een idee voor de rekenaars van de Europese Unie (voordat het tot een breuk leidt); ga met elkaar naar de kroeg, zing een lied en niet aldoor hetzelfde, doe iets moois van Theodorakis en wissel dat af met een smartlap van Demis Roussos of een tranentrekker van Nana Mouskouri desnoods, of luister naar de 4e symfonie (Från Havsbandet, Van de Archipel) van Hugo Alfvén, je kunt dan rustig doordrinken en verder je kaken op elkaar houden, tenminste voor achtenveertig minuten en veertien seconden. Wat mij betreft: ik heb het ervaren als een mooi avontuur; een meesterwerk. (Uitvoering Iceland Symphony Orchestra).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten