Uit de schuur geklapt
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR
Met de muziek mee 2 La musica notturne delle strade di Madrid
De stadsgeluiden gedurende de laatste uren van de dag vormen een vast patroon, dat moet op muziek gezet! Het is een zomeravond in het Madrid van het jaar 1780. De lucht is zwaar. Boven Toledo weerlicht het. Luigi Boccherini is onrustig. Hij loopt van zijn werkkamer naar het balkon en van het balkon weer naar zijn werkkamer. Het moet er nu van komen, het zal een strijkkwintet worden. Natuurlijk. Zijn hoeveelste? Die slang van licht die zojuist aan het zwerk kronkelde, die is van belang, die moet hij transformeren naar het begin van het menuet. Als dat er maar eenmaal is gaat er schot in komen, maar op de allereerste plaats komt de dagelijkse oproep tot gebed waarmee de avond aanvangt. Hoe zou hij daar aan voorbij kunnen gaan. De tengere componist en misschien wel de beste cellist die er ooit is geweest loopt van piano naar cello en terug, speelt, noteert en haalt door, is voor even tevreden maar blijft lang, heel lang onzeker. Zoiets merkwaardigs heeft hij niet eerder gecomponeerd, laat hij weten als het werk gereed is. Hoe gaat Don Luis, broer van de koning en zijn werkgever, hierop reageren en wat gaat koning Karel er van vinden? Zal hij ooit de moed bij elkaar kunnen rapen om dit ten gehore te brengen?
Luigi Rodolfo Boccherini, (Lucca Italië, 19 februari 1743 – Madrid 28 mei 1805) componeerde symfonieën, celloconcerten en een grote hoeveelheid kamermuziek, waarvan ruim honderd strijkkwintetten. La musica notturne delle strade di Madrid (opus 30 no. 6) is daar een van. Het werk begint met de kerkklokken die oproepen voor het Ave Maria, gevolgd door het tromgeroffel van soldaten, het menuet van de blinde bedelaars, de rust in de rozentuin, de luid kwelende zangers die door de straten trekken en opnieuw de trommelende soldaten. Het laatste deel is geïnspireerd op de aankondiging van de spertijd; de militaire nachtwacht die poorten en straten afsluit. Waarschijnlijk is het stuk tijdens het leven van de componist nooit uitgevoerd. Voor mij is het sinds een paar jaar onmogelijk om bij ‘Madrid’ naast het Prado, de Plaza Mayor en het Stadion Bernabéu niet ook te denken aan Boccherini en zijn muziek.
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR
Met de muziek mee 2 La musica notturne delle strade di Madrid
De stadsgeluiden gedurende de laatste uren van de dag vormen een vast patroon, dat moet op muziek gezet! Het is een zomeravond in het Madrid van het jaar 1780. De lucht is zwaar. Boven Toledo weerlicht het. Luigi Boccherini is onrustig. Hij loopt van zijn werkkamer naar het balkon en van het balkon weer naar zijn werkkamer. Het moet er nu van komen, het zal een strijkkwintet worden. Natuurlijk. Zijn hoeveelste? Die slang van licht die zojuist aan het zwerk kronkelde, die is van belang, die moet hij transformeren naar het begin van het menuet. Als dat er maar eenmaal is gaat er schot in komen, maar op de allereerste plaats komt de dagelijkse oproep tot gebed waarmee de avond aanvangt. Hoe zou hij daar aan voorbij kunnen gaan. De tengere componist en misschien wel de beste cellist die er ooit is geweest loopt van piano naar cello en terug, speelt, noteert en haalt door, is voor even tevreden maar blijft lang, heel lang onzeker. Zoiets merkwaardigs heeft hij niet eerder gecomponeerd, laat hij weten als het werk gereed is. Hoe gaat Don Luis, broer van de koning en zijn werkgever, hierop reageren en wat gaat koning Karel er van vinden? Zal hij ooit de moed bij elkaar kunnen rapen om dit ten gehore te brengen?
Luigi Rodolfo Boccherini, (Lucca Italië, 19 februari 1743 – Madrid 28 mei 1805) componeerde symfonieën, celloconcerten en een grote hoeveelheid kamermuziek, waarvan ruim honderd strijkkwintetten. La musica notturne delle strade di Madrid (opus 30 no. 6) is daar een van. Het werk begint met de kerkklokken die oproepen voor het Ave Maria, gevolgd door het tromgeroffel van soldaten, het menuet van de blinde bedelaars, de rust in de rozentuin, de luid kwelende zangers die door de straten trekken en opnieuw de trommelende soldaten. Het laatste deel is geïnspireerd op de aankondiging van de spertijd; de militaire nachtwacht die poorten en straten afsluit. Waarschijnlijk is het stuk tijdens het leven van de componist nooit uitgevoerd. Voor mij is het sinds een paar jaar onmogelijk om bij ‘Madrid’ naast het Prado, de Plaza Mayor en het Stadion Bernabéu niet ook te denken aan Boccherini en zijn muziek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten