Uit de schuur geklapt
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR


Godfried en De Waarheid

De hoofdletters geven het al aan; De Waarheid is een ernstige zaak en als ik me niet vergis is die in de loop van de geschiedenis der mensheid steeds weer aanleiding om elkaar daarom de hersens in te slaan of de strot door te snijden. De Waarheid is levensgevaarlijk.      
Hij vond het in den beginne maar verwarrend; eerst was hij kind van God, later stamde hij van de apen af en nog weer later was hij een gevolg van de grote boem, hij was sterrenstof. Toen hij nog gewoon kind van zijn vader en moeder was deed hij een ontdekking; hij was Godfried en dat was meer dan God. Kijk maar, zei hij tegen juf, vijf letters! ‘God’ was een verkleinwoord, men noemde hem zo omdat ‘Godfried’ te lang was. Maar nee zei juf, dat moest hij anders zien, dat was niet De Waarheid. Toen kwamen de jaren van onzekerheid, van ‘nietes welles’ en de ene Waarheid na de andere diende zich aan, ongevraagd en onaangekondigd, (waarheden zijn opdringerig, dacht Godfried) en iedere keer moest hij het ‘anders zien’. Toen is hij gaan voetballen, dát was pas waarheid; hij lag eerst in het midden, nu eens links dan eens rechts, rolde nu eens strak over de grond en zeilde dan weer door de lucht. De Waarheid is rond en je kunt er mee spelen, zei Godfried.
Maar nee, toen hij daarmee voor de dag kwam was het hier te lang en daar te breed. Hij moest kleur bekennen! Hij moest eindelijk eens zeggen waar hij voor stond in het leven! Niks daarvan, zei Godfried, daar heb ik geen zin in en de meisjes kwamen, de een nog mooier dan de ander en hij zei het wéér: De Waarheid is rond en je kunt er mee spelen en dat is zo gebleven, tot op de dag van vandaag.