Alex en het verhaaltje


Het is me wat en dit is dan mijn eerste voorleesmiddag, noem dat maar koninklijk, denkt Alex tussen de regels door. Alle blaadjes in het bos van de verzorgingsstaat laten los, ik ben koning van een par ti ci pa tie  samenleving, sta aan het hoofd van een pijnbomenbos waarin het faillissementen regent en werklozen. Hij lacht even om zijn woordgrapje; ‘pijnbomenbos’ dat is nog niet zo dom, maar goed gevonden. Hij weet er alles van, van pijn, zelf is hij er ook op achteruitgegaan, zijn volk zou dat inmiddels wel weten, had hij vanuit de koets niet ook mensen van de voedselbank zien staan die hem duidelijk maakte er ook voor hém te zijn? Nee, met het empathisch vermogen van de Nederlander – ook al bestaat die niet volgens Maxima – is niets mis. Eens kijken, waar was ik gebleven…..(zitten Teeven en Opstelten daar nu wéér te slapen?) O, godzijdank, bij Gods zegen.
Nou, denkt Alex na het “Leve de koning”, zó slecht vond ik het verhaaltje nu ook weer niet. Maar het Dromenboek is beter.