HET HELE HOEKJE

Of ik, als ik tóch bezig ben, ook wil zuigen in het hoekje onder de trap en het daarna uit wil soppen. “Het zal niet meevallen maar dan kan ik die plank, boven de onderste trede, opnieuw aanbrengen. Haal de spullen er eerst maar uit”. Natuurlijk, haal ik die spullen er eerst uit, als ik die spullen er niet eerst uit zou halen zouden we er niet bij kunnen.Tjonge jonge, vrouwen en logica….maar weet mijn liefje wel dat wij hier een risico nemen? Of is het haar niet bekend dat ongelukken meestal in kleine hoekjes zitten. Straks gaat één van ons in dat hoekje het hoekje nog om en wat dan? O, gebeuren de meeste ongelukken in de keuken. Nou vooruit dan maar. Wat denk je, moeten we die oude fluitketel nog langer bewaren? Weg er mee dan. En dat schilderijlijstje, doe je dáár nog iets mee? Au! Mijn hoofd. Je kunt hier je kont niet keren en nog geen vinger uitsteken.Waarom hebben ze Afghanistan, Syrië en Congo niet van deze afmetingen gemaakt. Doe je nog iets met dat bruine mandje? Een goed idee hoor, een kast onder de trap….. Waarom hebben ze het huis niet rond gemaakt. Hè verdomme, heb ik het net uitgesopt, zie ik nog spinrag boven me. Dat zal je altijd zien.
Als ik weer bij de muziek zit, ligt (!) Annie te timmeren en wordt met de spijker ook Paganini om zeep geholpen. Even later,als het klusje is geklaard hoor ik haar lachen, onbedaarlijk. Daar ligt ze onder de trap, als een automonteur onder zijn brug. Ze kan niet meer overeind komen,  en haar lachen zwelt nog eens aan als ik haar bij haar enkels pak en de kamer insleep. Tjonge, je hebt daar ook geen ruimte hè, zegt ze en opnieuw schiet ze in de lach als ze er aan toevoegt: dat is het hele hoekje.