Je zet de fiets met het papier tegen een bankje op het gras en je kijkt naar de plek waar ooit een winkelcentrum gaat komen. Straks, als de blaadjes van die ene boom zijn gevallen is dit de enige plek in het dorp waar de twee kerktorens in één shot te vangen zijn. Hier kijk je in het fietsenrek, de open wond van De Meern, en je denkt: laat het nog maar even zo, het is goed. Ook als het geld er is of juist als het geld er is, de plannen goedgekeurd zijn en de vergunningen zijn afgegeven, maak geen haast daarmee. Ieder boek, iedere tekst heeft zijn witregels, ieder lied rustpunten. Je ademt in, door de neus en je snuift de geur op van smeerolie en die van benzine. Je hoort een lied, ooit gezongen in de stal van Huigen, de klanken vermengen zich met de geluiden van ronkende motoren, die van grasmaaimachines en tractoren. Maar kom. Waar heb je de fiets ook weer gelaten….?