Pieter post

2012-02-24T17:51:00.002+01:00

De sfeer is goed binnen het postbedrijf, dat is tenminste iets. Ik bel naar ons honk aan de Meerndijk om te informeren of ik de straat al op kan en de teamcoach neemt op met: “Huize Mona”. Het is niet ondenkbaar dat ons onderkomen over enige weken inderdaad een Huize Mona gaat worden. Zoiets is er nog niet in het dorp, bij mijn weten. Wat een dag. Hij gaat voorbij als een trage film. Een film van vier uur en vijfenveertig minuten waarbij je je afvraagt waarom hij is gemaakt. Hij is zelfs te saai om er een “ja ja, het is me wat moois" aan vuil te maken. Op de valreep trap ik een balletje met drie jongens die ouderwets op straat voetballen. Een film met een hoogtepunt: de aftiteling.

2012-02-23T16:51:00.000+01:00

“Ja ja, het is me wat moois”, klinkt het meer dan eens onderweg en meestal in een stille straat, maar vraag me niet waar dat “wat moois” op van toepassing is lezer, ook al zou ik dat als eerste en enige kunnen weten. Soms valt dat zinnetje uit mijn mond als een druppel water uit de kraan, als een poststuk uit een bundel. “Ja ja, het is me wat moois”. Ooit had ik een werkgever die het dikwijls “een fraaie boel” vond. Toen ik dat voor de eerste keer van hem hoorde keek ik alle kanten uit en probeerde ik die “fraaie boel” te ontdekken.”Ja ja, het is me wat moois”, maar wat een merkwaardige gewoonte. Waarom is dat? Is het een reactie op de vele gedachten die er in het hoofd kunnen rondspoken? Of is het de punt achter een overpeinzing? “Ja ja, het is me wat moois”. En ís het dan ook wat moois? Of is het verre van mooi? Als er sprake is van iets moois, gebruik ik die woorden niet… Ik krijg een schrijven onder ogen van het postbedrijf. Een reactie op mijn afwijzingen op de aanbiedingen die mij zijn gedaan om met ingang van 19 maart in de nacht te komen werken. Na het bericht te hebben gelezen neem ik het besluit om er voorlopig geen woorden aan vuil te maken. Maar ze liggen op het puntje van mijn tong…

2012-02-22T17:34:00.000+01:00

Vriest het op St. Pieter in de winter, veertig dagen blijft het nog die winter, zo luidt een oude weerspreuk. Wel, het vriest niet vandaag, het kwik in de thermometer stijgt zelfs in rap tempo tot plus tien graden. We kunnen weer toe met minder textiel en zo gaan we de straat op. Aan de Zuiderbreedte kom ik in een kleine wereld van tegenstellingen, maar de twee vrouwen waar het hier om draait hebben ook iets gemeen; ze zijn niet voor een kleintje vervaard. Op het ene adres graaft een potige tante een gat in de aarde. Op mijn vraag of de schat al in zicht is moet ze lachen en zegt ze: nee, het is voor een boom. Ik ben die kale vlakte beu. De andere vrouw even verderop is bezig met een boom te verwijderen. ,,Hij is veel te groot voor de postzegel die mijn tuintje is”. Sterke vrouwen, denk ik en het plastische taalgebruik van de laatste doet me denken aan het verhaal van een oud collega die ooit zijn band plakte met een postzegel…Ik raak het beeld niet meer kwijt vandaag en wat lijkt het me leuk ooit nog eens een boekje te maken met louter sterke verhalen. IK PLAKTE MIJN BAND MET EEN POSTZEGEL. Het zou zomaar de titel kunnen zijn.

2012-02-20T10:30:00.001+01:00

Maandag wasdag. Is dat anno 2012 nog van toepassing? Dit kiekje is van 16 november 2010 en een blik op de eeuwigdurende kalender zegt me dat het toen dinsdag was. Alleen onderweg tussen Barwoutswaarder en Nieuwerbrug op het jaagpad langs de Leidsche Rijn realiseerde ik me dat als mijn vader nog had geleefd hij op deze dag 103 zou zijn geworden. Natuurlijk deed mij ook het moestuintje aan hem denken. De was aan de lijn maakt dit tot een klassiek plaatje en stuurde mijn gedachten naar mijn moeder en naar het spel dat wij speelden. Bij twijfelachtig weer vroeg zij mij dikwijls of ze het er op kon wagen de was buiten te hangen. Met een ,,kennersblik" keek ik dan naar het zwerk en gaf haar advies en steeds hadden we daar plezier om. Voor de postbode is de maandag sinds jaar en dag er een van weinig papier. Voor hem geldt: maandag daldag.

2012-02-17T16:37:00.002+01:00

Ik hoor mijn naam, er is een raampje van een mij passerende auto opengedraaid en als ik het goed zie heb ik te doen met twee aangetrouwde nichten die me gedag zeggen, alhoewel, één van de twee zou zelfs een volle nicht kunnen zijn. Ach, we zien elkaar zelden en ik word natuurlijk een dagje ouder. Mijn likdoorn speelt ook weer op. Wat zeiden de dames ook weer? O ja, dat het lekker weer is om te fietsen. Ja, dat is zo. Mijn familie verkoopt nooit onzin (..) en laat ik er van genieten. Het zonnetje laat zich zelfs zien. Riet fietst, Cor is aan de wandel en op de Meernbrug is een vrouw er bij gaan zitten. Er staan mensen om haar heen en een ziekenauto is onderweg. De vrouw is bij bewustzijn maar heeft wellicht iets gebroken. Ook dit soort dingen gebeuren in het dorp om het over de vermissing van de twee meisjes maar niet te hebben. Het leven zit vol met valkuilen, maar het is lekker weer om te fietsen. Fijn weekend, lezer.

2012-02-16T16:16:00.000+01:00

Naast de watervogels gaat er een ander levend wezen over de restanten van de ijsvloer op het slootje. De waaghals is een zwarte labrador en het vrouwtje kan roepen wat ze wil maar het dier kan er maar geen afscheid van nemen. “It giet oan”, blaft het en het banjert over het ijs, waar inmiddels een flinke laag water op staat, als Hulzebosch en Wennemars. Hij kan zich uitsloven zoveel hij wil, lijken de mussen in de heg te zeggen, maar wij weten wel beter; het voorjaar is in aantocht en Jaap ook en nee, hij komt niet terug van een wandeling maar van de tuintjes van De Woerd, “daar bij die loods”. Hij heeft een werkpak aan waarop “Gemeente Utrecht” staat gedrukt. “Ik houd daar een beetje toezicht en zo”. Maar wie houdt er toezicht in Den Haag?, vraag ik hem. De Nederlandse Belastingdienst gaat het smartengeld wat Joodse overlevenden van de Holocaust van Duitsland hebben gekregen godbetert belasten! Of is er nog een kans dat dit geen doorgang vindt? Je schaamt je toch rot voor zo’n stelletje wereldvreemden!

2012-02-15T16:18:00.002+01:00

Toeval of niet, maar het kruispunt Boekbinderslaan - Glazenierslaan is plotseling bezet door PostNL. “Wat een drukte”, zegt collega Nico en waar is de vierde man? Gerard heeft het over stoelen en een tafeltje en ik moet die maar bij elkaar gaan scharrelen want ik ben het dichtst bij huis. “Kijk eens, drie postbodes” zegt een moeder tegen haar dochtertje en dat is voor Nico het sein om weer aan de slag te gaan en voor dochterlief met de rekenles waarschijnlijk nog vers in haar geheugen het moment om mama te corrigeren. “Nee-ee, mama, drie postbodes eraf één dat is twee postbodes” doceert de kleine meid en bij ons, de achterblijvers, klinkt het als uit één mond: “tja, zo gaat het in het postbedrijf”. Het intermezzo heeft een Sesamstraat gehalte – Graaf Een twee drie – en de wind blaast me in, oog en oor te hebben en te houden voor dit soort kleinigheden en deze te koesteren en de regen stemt er snotterend mee in. Want wie het kleine niet eert…..Juist.

2012-02-14T16:44:00.002+01:00

Ik kwam er zelden, in het café waar hij achter de schenkbank stond en toch kent hij me, Gert, en altijd als ik hem tegenkom heeft hij een vriendelijk woord. Hij is een van die oude dorpsgenoten die vroeger al “in de Dijk” kwam als slagersjongen en een deuntje floot zoals dat van een slagersjongen werd verwacht. “Kan je fluiten? Dan ben je aangenomen”. Met Loek, die enige jaren het doel verdedigde bij de v.v. De Meern en bestellingen wegbracht in dienst van die andere slager was het in dat opzicht niet anders. “Het is nu weer een beetje te fietsen hè?”, zegt Gert. Hij heeft een schaatsmuts op het hoofd maar ook met een Panama of een Borsalino op zijn knikker ja zelfs verkleed als Sinterklaas zou ik hem herkennen. Is er nog Valentijnpost? Ik heb trek in een stukje worst. Boerenmetworst. Of “boeren met worst” zoals mijn zusje eens zei toen zij leerde lezen.

2012-02-13T17:29:00.000+01:00

We strijken de vlag van Koning Winter en hijsen ons in het oranje zwart van de Koninklijke PostNL. Het clubblad is één goed nieuwsshow; in 2011 bezorgden we 96,1 procent van de consumentenpost op tijd, een van de hoogste scores in twintig jaar en de tevredenheid van klanten over de postkantoren in winkels is al enkele jaren zeer hoog, zo blijkt uit onderzoek. De openingstijden zijn er langer en de wachtrijen korter. De klanttevredenheid is zelfs hoger dan destijds bij de zelfstandige postkantoren. Niets te klagen dus, dat vindt Alie Wigarda, een stoere blondine uit het Friese land met blosjes op haar wangen ook. Ze vertelt hoe trots ze was toen ze bij de post kwam werken als postbezorgster en ze hoopt dit nog lang te kunnen doen. Over hen die minder uitbundig zijn, hun banen verliezen of reeds hebben verloren, heb ik in de gauwigheid niets kunnen ontdekken….

2012-02-12T22:18:00.000+01:00

2012-02-10T13:57:00.002+01:00

Hij is een kleine held. Van vroeger nog. Vijftig jaar geleden al bracht hij papier bij de mensen thuis en haalde hij contributie op. Hij liep met de Herwonnen Levenskracht. Op zaterdagen, na de bakker met zijn krakende mand met brood en beschuit, kwam de kleine held in beeld. Niet wekelijks naar ik meen, maar zeker een keer in de maand en tot op de dag van vandaag zie ik hem vrijwel dagelijks met papier langs de huizen gaan. Hij hoort bij het straatbeeld en is moeilijk weg te denken. “U gaat niet dood”, zegt Godsi tegen Aga Djan in Het huis van de moskee van Kader Abdolah. Er zijn mensen die tot op hoge leeftijd steeds maar hetzelfde blijven doen en ogenschijnlijk niet ouder worden. Zij zijn niet zelden een houvast voor de mens die al wat vaker stilstaat bij de dood. Daar loopt hij weer, uurwerk en kompas. Hij groet eenieder en iedereen groet hem. Hij is een kleine held. Van vroeger nog.

2012-02-09T14:16:00.007+01:00

Zo bezorgt de postbode vanuit zijn auto het papier en ben ik binnenzitter en buitenstaander deze week - want vrij - en duik ik in mooie verhalen want een schaatsende postbode zoals Piet Kleine er een was, zal ik nooit worden. Als ik goed zou kunnen schaatsen zou ik, misschien wel gesteund door Nefit cv ketels of door Beteropenhaardhout.nl, schaatsen op het zwarte ijs van de Trekvaart bij Workum of op dat van de Dokkumer Ee. Ik zou daar een hele week zijn en ’s avonds onder het genot van een drankje luisteren naar de verhalen in het café, want schaatsers hebben verhalen en kunnen goed vertellen. Deze week hebben we er vele kunnen horen en lezen. Nederland ontdooit als het winter wordt, schreef een columnist, en Nederland krijgt ook iets dichterlijks dan, voeg ik daar aan toe en geeft iets van haar diepste zielenroerselen prijs. Er was een wat oudere vrouw aan het woord op televisie, even maar. Ze praatte over de Elfstedentocht, over het eerste uur, als het nog donker is en stil en zij dan aan de rand van het ijs op de schaatsers wacht die in aantocht zijn. "En dan komen ze, heel in de verte, je ziet nog niets maar die eerste geluiden van zo’n groepje dat dichterbij komt….."

2012-02-07T17:10:00.002+01:00

Hij is muts en handschoenen en trekt als een schim langs de huizen. Er staat geen fiets tegen het muurtje maar een vreemde auto op de parkeerplaats. Het is niet frisjes meer maar koud.

2012-02-04T20:07:00.000+01:00

2012-02-02T23:37:00.001+01:00

Volgens een der laatste boeren aan de Zandweg is het frisjes en aan de Esdoornlaan is het frisjes, en aan de Rijksstraatweg en in ’t Weer, het is overal frisjes. Zo frisjes dat ik van een vrouw die in haar auto stapt iets op mijn kop moet zetten. Het is overal frisjes maar hoe is het binnen, binnenin het postbedrijf? Is het daar ook frisjes? Is het daar dan nog IETS? Hallo, is daar iets of iemand? Stilte........ Hallo? Kratten, zakken en bundels en….. nog wat handen die daar aan vast zijn blijven zitten. Vergroeid zijn met het bedrijf. Noemt men dat niet zo? Schimmen zie ik, beelden, wassenbeelden! Wat is het verschil tussen Tante Pos en Madame Tussaud?

2012-01-30T10:29:00.000+01:00

Toch nog winter. Slaapdronken droom ik van een Avercampje en een Heda. Staat de schaal met appels buiten op de tafel of toch in de keuken? Een ding is zeker: de kalender geeft week 5 aan.

2012-01-27T17:07:00.000+01:00

Kwakkelend tussen post bezorgen en postzorgen ziet het er naar uit dat het toch nog winter gaat worden. De lucht is schoon en strakblauw. Beddengoed waaronder zoete dromen zijn gedroomd of nachtmerries zijn beleefd hangt uit de ramen hier en daar en poezen koesteren zich in het zonnetje. Nee mevrouw, ik heb geen post voor u vandaag dus ook geen rekeningen, wat u zegt, en geen bericht is goed bericht en laat Gingrich maar naar de maan lopen om daar met recht maar zonder rede zijn gelul in de ruimte voort te zetten. De herdershond zit los voor de brievenbus maar doet niks want daarom zit hij los, begrijp dat dan Pieter post, en bovendien heeft hij zijn ontbijt gehad zegt de eigenaar en kom, ofschoon het grapje geen dijenkletser kan worden genoemd lach ik er toch om want een kleine lach is de weg naar het grote geluk en laat ik er dan maar direct een lied bij zingen ook – Een karretje op de Zandweg reed – waarom niet. En van je – Pluk den dag, zet hem in een vaasje en tel je zegeningen.

2012-01-26T16:45:00.001+01:00

Tussen Wolkendek en Zonzijde even contact gehad met de schrijver. Over de beeldenstorm. Ach jongen, maakte hij een beginnetje,zie het maar zo: de ene mens kan aardig schrijven en de andere heeft een goede hand van zagen. Zonder sloper geen bouwer. Hij produceerde een milde glimlach, nipte van zijn jenever – in de andere wereld is geen bier – en vervolgde met: iedereen heeft zo zijn kronkel, nietwaar? Wij kijken er hier niet van op en van bitterheid is geen sprake. Het is daar beneden bij jullie wat wij hier noemen een aardig gemodder en dat bedoelen wij niet denigrerend. Het hoort nu eenmaal bij de aarde. Alles is in de taal terug te vinden, mijn vriend. Staat mijn borstbeeld in de goede hoofdstad naast de Weteringschans er nog wel? Nou, kijk eens aan. Wees niet bitter of boos. Ook niet op het postbedrijf of wat daar nog van over is maar neem vanavond een versnapering. Ik doe het hier ook.

2012-01-25T15:43:00.003+01:00

Er ligt iets te rotten in het dorp”, zo liet ik op 12 januari weten. “Op de Rijksstraatweg, op de Zandweg, op de Meerndijk, overal is het te ruiken”. Welnu, de stank kwam dus van de Meerndijk lezer, uit het gapend gat tussen café en supermarkt en het stinkt nog. Dank aan hen die blijk gaven van hun medeleven. Het postbedrijf in zijn huidige vorm is op sterven na dood, het was aangekondigd en is op zichzelf niet erg, overal komt immers een einde aan, maar de onderneming sterft allerminst waardig. De patiënt heeft voorzover wij weten geen koorts maar is toch aan het ijlen geslagen en vroeg me of ik, Pieter post!, voor nachtzuster zou willen spelen. Houdt daarbij je gezicht maar eens in de plooi. Het is natuurlijk omdat alles goedkoper moet lezer, hoe noemt men dat, voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten of voor een briefkaart op de eerste rang, enfin, ik loop mijn rondjes, kijk naar mijn schoenen en zie dat de zolen flink aan het slijten zijn (schoenen worden niet goedkoper) en plotseling klinkt uit een der huizen een hoornsignaal. Als dat de fiere knappe postiljon niet is mag ik hangen. De toeteraar moet inmiddels flink op leeftijd zijn maar hij blaast zijn partijtje nog altijd mee. Hij sleutelt aan een deuntje; The Last Post.

2012-01-23T11:00:00.002+01:00

2012-01-20T15:57:00.000+01:00

De specht geeft een roffel weg, collega Leo een sigaret. Aan de Noorderbreedte tegenover het sportpark heeft iemand zijn brievenbus dichtgespijkerd. Tegen de kou, zegt hij. Ik zeg: tegen de kou? Hij zegt: tegen de wind. Ik zeg: wat moet ik dan met die liefdesbrieven van jou? Enfin, hij gaat een buitenbus maken en wijst me de plek waar het ding gaat komen. Ik ben benieuwd en ga er van het weekend vast van wakker liggen. Is er naast de bedrijvigheid op de Oude Rijn, waar al weer een flink stuk beschoeiing is aangebracht verder nog iets te beleven? Je moest eens weten, zegt de pedicure, wat zich afspeelt achter al die brievenbussen. Maar dat is het nu juist; ik weet dat niet. Zij heeft lange gesprekken terwijl ze aan voeten frunnikt maar in mijn beroep is dat anders. “Hoi postbode” zegt een schooljongen en “ha possie” de man die dat gewoon is te zeggen en je groet terug en je steekt er eens een hand bij op en dat is het meestal wel en met ingang van 18 maart en dat is al snel, is zelfs dat verleden tijd en kan ik in het holst van de nacht in de voorbereiding gaan werken met zo’n gevangenisbewaarder in mijn rug. We zien het allemaal wel. Of niet natuurlijk. Eerst gaan we weekend vieren. Geniet ervan, lezer.

2012-01-19T16:53:00.001+01:00

Evenzogoed heeft het postbedrijf zich dus voor twee tellen schuldig gemaakt aan kinderarbeid…. ”Ooit”zou ik misschien terugkomen op de gebeurtenis eerder deze week en soms is “ooit’ al heel snel. Lezer, ben je bekend met het verschijnsel waarvan ik gisteren melding maakte? Heb je zoiets ook wel eens ervaren? Ik zou het graag horen. Vandaag heb ik de behoefte om er een analyse op los te laten. Hoe kan het gebeuren dat je opeens weer even kleuter bent? Ergens moet er een voedingsbodem voor zijn geweest. Als kleuter was ik bekend met grind. Het maakte nadrukkelijk deel uit van mijn speelterrein. Maar mijn hele leven ben ik bekend met grind, iedere dag zie ik grind maar nooit eerder in al die jaren ben ik bij de aanblik van grind voor even weer kleuter geweest. Tot eergisteren dus. Ik was voor twee tellen kleuter op drie tot vier passen van de brievenbus aan het Wolkendek in wijk T in ’t Weer. Ik ben daar vaker geweest, op andere dagen en onder andere omstandigheden maar…Zal ik het in de omstandigheden moeten zoeken? Het was een prachtige dag, eergisteren. Licht vriezend weer met een zonnetje, één van mijn favoriete weertypen, bovendien was het een dag waarop alles klopte. Een dag zonder zorgen, zonder ergernissen, zonder weet. Zonder weet…..wacht eens, lezer, ik geloof dat ik er ben met mijn analyse en ik zou liegen als ik zou beweren dat me dat spijt. Bij de volwassen mens zit te vaak teveel in de weg. Meer dan goed voor hem / haar is. Of is dat een boude bewering? Dit geenszins, wat mij betreft; een kleuter is een klein bevoorrecht mens.

2012-01-18T17:51:00.002+01:00

Apollo bespeelde de lier en Fortuna lachte me toe. Er zijn van die dagen waarop het papier knispert en je weer twintig bent. Dagen van ijs op de vijver en alles helder. Ze liggen al weer achter ons. Ik was dus weer twintig maar ook voor twee tellen opnieuw kleuter. Ik vertel dit zonder omhaal en uitroeptekens, lezer. Het gegeven is op zichzelf uitzonderlijk genoeg (voor mij ) en ooit kom ik er misschien op terug. 17 januari 2012: Ik was twee tellen kleuter bij de aanblik van grind. Laat dit voor nu voldoende zijn .

2012-01-16T10:22:00.002+01:00

Het een kan niet zonder het ander; het weer is opgeklaard, maar zonder de regen die in de eerste weken van het jaar is gevallen, zou dit plaatje er niet zijn geweest. Achter een taartje van zand en rivierklei lacht me een nieuw stukje Vleuterweide toe.

2012-01-13T14:41:00.000+01:00

Misschien had de majesteit liever “stompzinnig” willen zeggen maar “onzinnig” is ook goed en in haar positie wel zo verstandig. Go Beatrix! Is er nog papier? Dat is het laatste dan van de week, wat mij betreft. Een mens zou gillend gek worden. Of stilletjes het loodje leggen natuurlijk. Niet van die grote woorden gebruiken Pieter post, wees blij dat je werk hebt…..Goed, met alles weer in de plooi als de dominee van Takkenbos, maar niet voor lang, gaan we hier en daar maar weer eens wat uitdelen. Kinderen houden je op de been. Op mijn “wie wil er post” roepen de drie zusjes om het hardst: Ikke! Er is genoeg voor alle uitgestoken handjes. Heb ik even mazzel, maar hoe nu verder? Zal ik wat woorden lospeuteren van het muurtje waar ik de fiets tegenaan zet? Of ga ik ze uit de Oude Rijn met de nieuwe beschoeiing trekken? Dan maar weer even terug naar Beatrix. Ze had het ook bij alleen een zucht kunnen laten. Zo’n zucht van: jongen gaat toch buitenspelen, wordt postbode, dan ga je wel anders piepen. Fijn weekend, lezer.

2012-01-12T17:50:00.000+01:00

Op de Rijksstraatweg, op de Zandweg, op de Meerndijk… overal is het te ruiken. Er ligt iets te rotten in het dorp. (There’s something rotten in the state of Denmark) Er is iets aan het vergaan. Is dat iets dan al dood? To be or not to be,that’s the question. Welaan, ik zie een buizerd dus ik besta! Een buizerd op een paal in de polder. Ik ben ver van huis, ook letterlijk. Ik was bij de Burger King, bij boer Klever en bij een geitenfokkerij geloof ik en daarvoor al bij de kippenboer aan de Zandweg en op het politiebureau aan de Burgemeester Middelweerdweg. Ook hier om de post te brengen lezer, maak je niet ongerust. Het is nog geen Nationale Fietsdag, maar ik ben alvast in training. Bovendien zit ik al weer in de overuren, en dat op een daldag…Ab Verhoeven zou zeggen: was ik maar schoenmaker gebleven. Voor postbode spelen, dat is niet meer zo aardig als in vroeger tijden, dat weet ook de glazenwasser die ik spreek. Ik spreek de glazenwasser, dus ik besta! En de glazenwasser zegt het ook; er ligt iets te rotten in het dorp.

2012-01-11T15:55:00.001+01:00

Waarom zou ik het mooier maken dan het is? Er is een aanzienlijke berg papier – het halve Baarnse bos is er voor gekapt - en die moet verplaatst. Dat heet domweg “werken voor je brood”. Iemand vraagt me de weg naar Vleuten en een ander informeert waar “hier ergens de tandarts zit”. Ik wijs hen de weg maar heb er eigenlijk geen tijd voor. Ik mag geen oog en oor hebben voor de medemens, dit is een “piekdag”! Vandaag ben ik machine; Al mijn ledematen worden aangedreven door de koude koorts van het postbedrijf, de gekte van het geld. Links rechts, links rechts, links rechts! Als een soldaat die het ook niet weet marcheer ik door de straten. Als een paard, ook goed, met oogkleppen op, galopperend door de wijk met het schuim op de bek. Haal me niet uit mijn ritme, blijf met je handen van de knoppen, maak dat je wegkomt! Mensen die voor mijn voeten komen, springen opzij, een oude dame laat daarbij van de weeromstuit haar boodschappentas vallen. Is dat de postbode? Ja dat is de postbode. Gut, vroeger maakte hij nog wel eens een praatje of hij zong een aardig wijsje…Is dat nu de man die tijdens vergaderingen het hoogste woord heeft en voor vuurwerk zorgt? Hij zou beter moeten weten en zich aan moeten sluiten bij de Occupy- beweging maar wat doet hij? Hij is precies zo volgzaam als de rest, hij heeft het ook te pakken, hij is ook besmet met het virus van de waanzin.

2012-01-09T16:14:00.000+01:00

Het is maandagmorgen en de kantine van wat nu nog een onderkomen van PostNL is, loopt langzaamaan vol voor een serieus werkoverleg. Sinds mijn eerste dagen als postbode in Parkwijk, nu bijna tien jaar geleden, hebben er in het bedrijf nogal wat reorganisaties plaatsgevonden en vandaag komt er weer een bij. Wat zal er nu weer gaan veranderen? Hoeveel werkuren blijven er over en voor wie, waar en wanneer? Niets is zeker in het leven. Verhuispartijen naar Sexbierum of naar het Verdronken land van Saeftinge lijken me uitgesloten maar verder lijkt zo ongeveer alles mogelijk. ,,Nou, zeg het dan maar” roept oudgediende Louis die eerdaags met vervroegd pensioen gaat. ,,Stil jongens! Houdt toch eens je harses Gerrit!” ,,Mot hier nog koffie wezen?” ,,Kunnen we nu eindelijk een keer beginnen?!” ,,Welkom, mensen”, ,,Ja dat zeggen ze allemaal, eerst heten ze je welkom en even later sta je op de keien”. ,,Even centraal, mensen….” Afijn, de ellende neemt uiteindelijk een aanvang. We gaan”drooglopen” (is zonder post alle wijken verkennen om te zien of het nóg sneller kan…), we krijgen piek- en daldagen (zijn er al), we gaan “flexwerken” (doen we al) en op 19 maart gaat het depot dicht (wisten we al) Alle deeltijdwerkers behouden hun werk en hoeven niet te verhuizen. (werving postbezorgers stagneert…) Is er verder nog nieuws? O ja, voordat de teamcoach het zou vergeten; ,,jullie zijn van onschatbare waarde….” Alles leek mogelijk maar op wat punten en komma’s na had ik dit stukje een paar jaar geleden ook al kunnen tikken…

2012-01-07T12:57:00.000+01:00

In vroeger tijden waren de dikke en de dunne kerk vanaf meerdere plekken in en rond het dorp in één shot te vangen. Al wandelend en fietsend, met en zonder post, werd me duidelijk dat dit, let wel met de voeten aan de grond, nu alleen nog mogelijk is staande aan de zuid -oostelijke rand van ’t Weer. Gisteren heb ik de kans aangegrepen hier maar eens werk van te maken. De vrouw op de fiets was hierbij welkom, ze kijkt ongevraagd naar het vogeltje. Zal ze dik – of dun gelovig zijn? Op het kiekje heeft ze beide godshuizen de rug toegekeerd.

2012-01-06T14:34:00.000+01:00

Over de wind ga ik het niet meer hebben en ook niet over de regen. Twee kleuters frunniken aan de kreukelblaadjes van de haagbeuk. Dat is wat ik zie. Het zijn meisjes, zusjes vermoedelijk en het ene meisje is wat groter dan het andere meisje. Ze keuvelen zacht en lijken de bruine blaadjes te keuren. Hoe voelen ze aan? Als chips of als een zakdoekje? Gaan ze er ieder een meenemen om in een album of in een boek te leggen? Laten we het over de lentebloesem hebben of over de winterbloesem of over allebei. Moeder staat te wachten op het tweetal, ze is niet ongeduldig. Het is niet een moeder die driftig op haar kinderen toeloopt en haar kroost hardhandig gaat meesleuren waarbij de jongste haar evenwicht verliest, met haar knietjes over de stoeptegels schuurt en hard gaat huilen. Nee, zo’n moeder is het niet, ze laat haar kindjes de wereld ontdekken. Maar nu moeten ze verder, zo is het ook weer.

2012-01-05T19:28:00.000+01:00

Ze woonde aan de Zandweg en is al geruime tijd weduwe. Nee, naar haar zin heeft ze het niet in De Zonnewijzer en dan is er ook nog de artrose. Ze trekt een zuinig mondje. ,,In mijn eigen huis kon ik vanuit mijn bed televisie kijken, gewoon in de voorkamer, dan deed ik de gordijnen dicht en niemand die me zag…dat kan hier niet. En dan die schuifdeuren jongen, die gaan zo zwaar. Ze zijn wel langs geweest hoor, met een oliespuitje maar dat hielp maar even. Het is hier allemaal oud, ook het gebouw”. Ik geef haar de post en vraag hoe of het contact is met de andere bewoners. ,,Ze kletsen teveel”, zegt ze. ,,Je koopt er niks voor. De eerste dagen van het jaar met die nieuwjaarswensen…er zijn er bij die zijn niet meer zo helder in het hoofd weet je. Ze pakken je hand en wensen je soms voor de tweede of voor de derde keer gelukkig nieuwjaar, en dan moet je artrose hebben…” Ik probeer haar wat moed in te spreken en verlaat het halletje van het tehuis. De schuifdeuren gaan open en weer dicht. Vanzelf.

2012-01-04T15:35:00.000+01:00

Een onstuimige derde dag van het jaar maar er zijn mensen die geven er niet om. Na het wit papier en de koffer met goud tref ik tussen de Kutwind en de Pestpokkenwind aan de Malberg in Veldhuizen een oudere dame die het krantenwijkje van haar kleinzoon voor haar rekening neemt. Zij vindt het fijn, de wind. ,,Lekker uitwaaien”, zegt ze. Alsof ze een strandwandeling maakt. De vouwen waaien uit mijn broek en de dennennaalden in mijn schoenen (de eerste kerstbomen zijn buitengezet) maar zij “waait lekker uit”. Voordat het nog gekker wordt en de vrouw straks op de stoep gaat zitten picknicken, zet ik er stevig de pas in. ,,De wind speelt op”, zegt een heer met zijn hand aan de rand van zijn hoed en het begint te regenen. De humor ligt niet zozeer op straat vandaag maar vliegt er boven. Een reclamefolder uit een van mijn welgevulde tassen kiest het luchtruim en passeert een meeuw. Wat zal er door die vogel heen gaan?, met al zijn vlieguren.

2012-01-02T12:34:00.001+01:00

Het papier is wit / dan is er een kleine lijn / het is beslist J. C. van Schagen.

Het eerste huilen, de eerste lach, de eerste woordjes; “mama”? “papa”? De draad oppakken. Het eerste papier, bedrukt, beschreven, beplakt. Het eerste transport ( op de fiets van vorig jaar. ) Op de eerste hoek van de eerste straat staat een koffer met goud….genoeg voor de hele mensheid.Het papier is wit; iedere dag.

2011-12-30T15:36:00.001+01:00

De oude man laat het kind van de glijbaan glijden en nóg een keer want er is nog tijd, en wil de kleine ook op de schommel en op het klimrek? Ogenschijnlijk gebeurt er niet veel onderweg maar vanwaar de rimpeling op het water? De postbode dient oog te hebben voor zijn omgeving, niet alleen voor zijn bundels papier en niet alleen voor groei en bloei en de glimlach van het mooie meisje. Wat te denken van rondslingerend speelgoed, dat is ook iets of van vergeten gereedschap; een hark op het tuinpad met de tanden naar boven gericht en een zaag met het blad zo half en half in de vaseline….en heb ik al melding gemaakt van de klemmende hekjes en de slapende kat? Ogenschijnlijk gebeurt er niet veel onderweg maar overal zijn er tekens van leven en bijna alles is in beweging. Ook de oude man en het kind. Ze hebben het speeltuintje verlaten en staan aan de rand van de straat. Klaar om over te steken.

Plezierig uiteinde, lezer, en een goed begin!

2011-12-28T17:43:00.001+01:00

De romantici in Veldhuizen hebben zich nog eens ingespannen en de puntjes op de i gezet. Het heeft gesneeuwd in de stad van Dickens en alle lampjes branden en “Hohoho” is er ook en verder? Het is stil in de wijk. Het is alsof ik onder een stolp met het papier loop te sjouwen. Twee meisjes lopen met een hond, iemand kijkt onder de motorkap van zijn auto en ach, wat schattig, een kleine jongen steekt een rotje af, één! Het stukje vuurwerk doet me denken aan de kerstboodschap van de koningin. Je denkt al gauw; als dat maar aankomt. Want hoeveel hints heeft een mens nodig? En hoeveel aanwijzingen het huidige kabinet voordat er daar wat lampjes gaan branden? De boodschap van Beatrix is er niet alleen een om in te lijsten maar vooral een om er flink mee aan de slag te gaan.

2011-12-23T16:31:00.003+01:00

Het is nog net geen vloeken in de kerk, maar wat scheelt het. Rond het pand naast de dunne kerk, bij Van Gool assurantiën, loop ik te spoken en bid ik achteruit omdat het papier weer niet op nummer ligt en ontdek ik daarbij het Pakkenlaantje. Nooit eerder gezien. Het Pakkenlaantje Hendrik Pak oud Merenees 1938-heden staat er op het blauwe bord. Het stelt niet veel voor maar genoeg om de kleine smid voor mijn geestesoog te laten opdoemen. Hij moet zich inspannen om het paard in toom te houden om het van nieuwe ijzers te kunnen voorzien. Arie Verkerk voert de eenden in de Oude Rijn en bij schoenmaker Van Engelen klinkt een kerstlied. Zo komen heden en verleden samen en gaan de levenden hand in hand met de doden. Op de Rijksstraatweg bij Van Schip maak ik een praatje met Truus. Zij ontdekt tussen haar post een schrijven gericht aan haar vader Job. Hoe lang is hij al niet vertrokken…Fijne kerstdagen, lezer.

2011-12-21T17:31:00.000+01:00

Het simpele postwerk is voor hen die mijn wijken hebben voorbereid kennelijk te hoog gegrepen. Ik passeer onderweg een vrachtwagen met bagger en dat spulletje ziet er vele malen overzichtelijker uit dan de bundels papier die door mijn handen gaan. Op een aantal adressen sta ik drie keer op de stoep, dat is om op te schieten, gelieve bij dit laatste woord de klemtoon op de eerste lettergreep te leggen. Tien tegen een dat de ketellapper het van mij verliest als het op achteruitbidden aankomt. En zo staan de kerst – en nieuwjaarswensen vandaag in schril contrast met het platte proza van de bezorger. PostNL is de VVD-er die met alle geweld 130 km. per uur wil rijden maar bij wie je bij 110 al doodsangsten uitstaat, om het maar niet te hebben over het links afslaan…Verder is het een prachtige dag, lezer.

2011-12-19T16:48:00.000+01:00

De bejaarde vrouw die in de hoek van het hofje naast de poort woont, moet me vanaf haar plekje aan de tafel bij het raam al bijtijds hebben gezien want ze staat in de deuropening als ik nog bij haar buren ben. ,,Vat geen kou”, zeg ik. Ze staat met een envelop in haar hand en als ik bij haar op de stoep sta zegt ze: ,,Ach postbode, kunt u dit ontcijferen? Ik kan de postcode niet lezen. Wat denkt u? Is dit een P of een D? Komt u even verder, ik heb de koffie klaar”. In haar keukentje staat de koffie reeds ingeschonken….,,Suiker en melk postbode? Ach, misschien kunt u dat zelf’. ,,Het is een D”, zeg ik. ,,O een D ik dacht het al wel hoor maar…ja, ziet u….een kennis heeft me geschreven, nu ja….een vriend van lang geleden”. Het is even stil en dan komt mijn reactie “o wat leuk” op hetzelfde moment met haar aanvulling “hij is weduwnaar geworden”. ,,Al een jaar geleden, hoor” zegt de vrouw. ,,En ik ben ook al weer bijna twintig jaar alleen.We hebben elkaar zo lang niet gezien….en ik weet niet of ik zijn brief….gut, hij woont helemaal in Wemeldinge…” Ze moet een beetje blozen. ,,Dat is toch Zeeland?” Ik knik en zeg dat de post daar ook komt en ,,mevrouw kan ook een kerstkaart sturen….” Plotseling lacht ze als een meisje en zegt: ,,Ik zal u niet langer ophouden. Bedankt voor eh…..” Voor de postcode?”, zeg ik. Ze lacht en laat me uit.

2011-12-17T15:12:00.000+01:00

Ze komen niet in aanmerking voor de World Press Photo maar altijd als ik een stapel hout zie, moet ik
er een foto van maken en steeds moet ik daarbij aan het schone gedicht van Willem Hussem denken.

                                                                  al dat hout
                                                                  bij de haard
                                                                  voor een vuur

                                                                  warmte vergt
                                                                 jaren groei

2011-12-16T10:38:00.001+01:00

Bakken regen, bergen post en dan is er nog de wind…Wat is een mens toch rijk. ,,Je treft het niet”, zegt een man die de straat oversteekt, op weg naar zijn auto. Ik zeg hem maar niet dat ik juist aan vrouw en kinderen liep te denken en zeg hem ook niet dat als ik het niet tref, niemand het treft. Nee, de man die de straat oversteekt en rammelt met zijn autosleutels heeft haast of hij is bang voor de regen, of allebei en wil alleen “zegt u dat wel” van me horen en ik kom hem tegemoet, praat hem dus naar de mond en zeg: zegt u dat wel. Verder is het maar stil op straat maar dan, vanuit die stilte, klinkt het plotseling “hohoho”, ik schrik ervan. Het is een kerstman, een van de vele, ze hangen aan bomen, daklijsten en vlaggenstokken, maar deze is bevestigd aan de deur, juist boven de brievenbus en zegt dus hohoho en ik geef hem een ,,niks, hohoho of breng jij het papier weg?” Maar dan valt mijn oog op het venster en daarmee op een complete stad…….Dit is de stad van Dickens, de stad van A Christmas Carol. Dat zal Scrooge zijn en daar is Cratchit, de klerk en is dat kleine ventje niet Tiny Tim? Allemachtig, ik heb de kerstverhalen nog; Het Carillon, De Bezeten Man, De Krekel bij de Haard…Die moest ik maar weer eens fijn gaan lezen.

2011-12-14T16:52:00.001+01:00

Op 14 december 1963 schakelden de eerste bewoners van Hoogezand-Sappemeer als eerste gasverbruikers van Nederland over op aardgas uit Slochteren. Ons land begroette in die dagen de 12 miljoenste inwoner en Wim Kan verwerkte die gebeurtenissen in zijn oudejaarsconference. (“Twaalf miljoen oliebollen op aardgas..”) Ik zat toen op de LTS aan de Schoolstraat en wij van het eerste leerjaar hadden aardrijkskunde van meneer Mulder. Tijdens de les, de eerste na de kerstvakantie, hebben wij het lied van de twaalf miljoen oliebollen wel twintig keer moeten zingen want meneer Mulder was een fan van Wim Kan maar tekenen kon hij niet, hij kwam nooit uit. Het schoolbord was altijd te klein. Hij had dan de gewoonte zijn geklieder op de muur voort te zetten. Op die bewuste dag, begin januari 1964, deed hij een poging de kaart van Europa op het bord te krijten en nu vraag ik me af of hij naast zijn ,,handicap” wellicht een vooruitziende blik had, want de laars van Italië, de voetbal Sicilië incluis, alsmede Griekenland, twee landen die zoals we nu weten in economisch opzicht in zwaar weer verkeren, kwamen er op de muur onder het schoolbord zo’n beetje bij te hangen. We moesten gaan staan om er een touw aan vast te kunnen knopen en groot was de hilariteit toen ergens onder Palermo, op de plint, het krijtje in tweëen brak. En wéér moesten we invallen toen meneer Mulder ,,zijn lied" nog maar eens aanhief.

2011-12-12T16:42:00.004+01:00

Het praten komt eerst / dan schuift een slinger ganzen / dwars langs de hemel.

Jan Caro.

Gisteravond laat, toen ik de schuurdeur op slot draaide, hoorde ik ook de ganzen maar ik zag ze niet. Ganzen op weg naar het zuiden, het ontroert me altijd. Merkwaardig genoeg lees ik veelal in de winter veel haiku. De drie regels, de zeventien lettergrepen van de haiku – haiku is enkelvoud én meervoud – zijn een neerslag van een moment, veelal een natuurervaring, en die moet je tijd geven om aan te laten komen. De eenvoud, er is geen woord teveel bij deze dichtvorm, laat veel ruimte en die nodigt uit tot onderzoek en beleving. Als schrijven schrappen is, de kunst van het weglaten, dan is de geslaagde haiku daar een schoolvoorbeeld van. Veel haikudichters hebben zich deze discipline pas op hoge leeftijd eigen gemaakt en zijn er ware meesters in geworden. Misschien slaag ik er ooit ook in. Hier is nog een mooie, van Max Verhart. Voor ik de ganzen / in hun vlucht heb geteld / verschuift het patroon. Talloze mensen hebben waarschijnlijk ooit meegemaakt waar de dichter melding van maakt. Maar hoe is dit beleefd? Maak er maar eens een haiku van, kort, bondig en in alle eenvoud…Tot besluit nog ééntje lezer, misschien krijg je ook de smaak te pakken.Weer een over ganzen; In de ijle lucht / schrijven veren van ganzen / het lied van de winter. Marian van der Eyk.

2011-12-10T13:32:00.000+01:00

2011-12-09T15:27:00.000+01:00

En zo zijn we weer aanbeland in Tussen kitsch en kitsch , lezer. Volgens de baas brengen we de kerst bij u thuis en in de vorm van een kaartje is me dat best, maar met glittergeweld waarmee op vele adressen reeds vensters en deuren zijn behangen, gaan we uiteraard niet slepen. Heel gekke dingen die een aanslag op je ogen plegen en tevens op je lachspieren werken, zoals flikkerende rendieren met een schofthoogte van een paar meter en arrensleden met “ho ho ho “ roepende poolhonden daar voor, heb ik nog niet gezien. Maar wat niet is kan nog komen. Mocht ik dit soort curiositeiten in het vizier krijgen dan beloof ik bij deze daar in woord en/of beeld uitgebreid verslag van te doen. Overigens, ik ken mensen – en zie, hier hebben we al een beginnetje – die van hun venster een sterrenhemel maken. Dit gaat met behulp van zuignapjes….Zo en nu eerst maar eens een schaap of wat sponsoren voordat we de kerststal van zolder halen. Henk Bleker mag dit jaar de ezel zijn.

2011-12-07T15:25:00.000+01:00

Raadslid Gerda Oskam in De Brug: ,,Het bestuur, de ambtenarij in de stad Utrecht heeft werkelijk vaak geen idee wat hier in Vleuten-De Meern gebeurt”. Ook niet van wat er niet gebeurt waarschijnlijk, voeg ik hier aan toe. De ondernemers aan de Zandweg hebben er wél een idee van; zij worden al drieëntwintig jaar door stad en provincie aan het lijntje gehouden als het over het winkelcentrum gaat en daar komt nog eens vijf jaar bij voordat daarmee een begin zal worden gemaakt lees ik in Ons Leidsche Rijn. Hansen Verf & Wand kan daar niet op wachten en vertrekt naar de oude kern van Jutphaas. Hansen “de schilder”, een begrip in ons dorp en hier nauwelijks weg te denken, vertrekt…Al ben je nog zo gecharmeerd van de open wond, het braakliggend terrein in De Meern zoals ik, dit doet me toch pijn. ,,Als het winkelcentrum ooit klaar is, komen we wel kijken”, zegt Cathy Hansen. Wel, dan gaat ze hetzelfde zien als dat wat wij zullen zien, als we er tegen die tijd nog zijn; koopschuren als de Jumbo, het Kruidvat en de Verfsuper…

2011-12-05T17:30:00.000+01:00

Op Facebook – soms kijk ik over Annie’s schouder mee – zag ik neef Rik als Sinterklaas en zijn kinderen Sara en Max als Zwarte Piet. Nog altijd zijn de Van Schaiken gek op het Sinterklaasfeest. Voor mijn geboorte speelde pa Van Schaik jarenlang voor de goedheilig man en in de tachtiger jaren toen onze kinderen nog klein waren en geloofden, was broer Wim een Sint met allure en zus Dinie een prima Pietermanknecht. Zij bezochten familie en bekenden en deden scholen aan in Montfoort en De Meern. In de jaren zestig was Henk een Zwarte Piet die nergens voor terugdeinsde; hij liep werkelijk over daken en klauterde op schoorstenen. Op een middag bij één van die capriolen, waaide zijn Pietenpet af en het contrast tussen zijn vlasblonde haar en zijn zwarte gezicht was groot en de consternatie aan de kinderrijke Groenedijk niet minder. Een ongelovige puber, Ria Koot, bazuinde over de dijk: ,,het is Henk van Schaik!” We wisten niet hoe snel we dat ,,verraad”, die ,,vuige bewering” moesten tegenspreken om het feest voor de kleintjes niet te bederven. Vandaag sta ik even stil bij alle Sinterklazen en Zwarte Pieten die deze dagen kleur geven en zeg ik: hulde!

2011-12-03T13:45:00.000+01:00

Sinterhaas

2011-12-02T14:09:00.000+01:00

LIEVE SINTERKLAAS Schenk mij een villa in de stad / Doe mij een buitenhuis of wat / Een tuin een boompje met wat geld / Een kar met paard een voetbalveld / Een limousine met chauffeur / En ’t is misschien een open deur / Ook iets van kunst u kent dat wel / Een Titiaan een Rafaël / Een Appel en een Constant / Een zelfportret van Rembrandt / Of meerdere u moet maar zien / Ik vraag u ook een vliegmasjien / Wat wijngaarden in Frankrijk / Een golfterrein omvangrijk / Een zeiljacht rood met grijs / Een koninklijk paleis / En twee paar nieuwe sokken.

2011-11-30T15:56:00.003+01:00

WINDWAARSCHUWING Onrustzaaier oproerkraaier onbehouwen Jantje / Brokkenmaker potsenmaker opgewonden standje / Straatvechter blaaskaak gevreesde opponent / Thuisfluiter uitschot losbandig element / Opgezwollen woelrat onstuimig sujet / Huilerige draaikont boosaardig portret / Laaielichter losbol opgeklopt verhaal / Drammerige galbak lelijke vandaal / BLIJF WAAR JE BENT.

Mijn alter ego zegt: hij gaat het in de wind slaan…

2011-11-28T15:07:00.002+01:00

Levensangst, doodsangst, faalangst, vliegangst, stralingsangst, tunnelangst, bindingsangst, verlatingsangst, duizend angsten kent de mens, zelfs postangst. De actrice Kitty Courbois doet er in Opzij – ja, die lees ik ook – een boekje over open. Vroeger stoomde moeder Courbois, die eenzaam en depressief was, de post van haar kind open en kwam zo van alles aan de weet en met de post aan haarzelf gericht vluchtte ze naar haar kamer, deed de deur op slot, stalde alles uit en raakte dan in paniek en de actrice heeft precies hetzelfde; “pure postangst” en ook de derde generatie is er mee behept en niet alleen voor de brieven van de bank en de belasting maar ook voor de leuke post is er die angst. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er zoiets bestond. Natuurlijk, de sleetse grappen over rekeningen en blauwe brieven die er worden gemaakt zijn me bekend en ook het uitkijken naar “leuke post” en “gezellige post” maar “postangst…” Misschien zijn er op mijn rondjes achter al die brievenbussen ook mensen die er last van hebben. Zij mogen mij een lastpost vinden.

2011-11-25T16:42:00.002+01:00

In de categorie bruggen en viaducten heeft de Gemeente Utrecht met de Gooisebrug de landelijke betonprijs in de wacht gesleept. Bij het lezen van dit heuglijke feit moest ik denken aan een andere brug, een heel gevaarlijke… Je kon die brug zien liggen vanaf de Groenedijk. Hij lag daar vlakbij de rokende schoorsteen van Douwe Egberts. ,,Daar moet je over als je naar de stad gaat”, zeiden de grote jongens. En ik, amper een turf hoog, begreep daar niets van. Wie zou daar nu over willen? Over die hoge brug? ,,Ik kan het beste maar nooit groot worden”, dacht ik ,,en nooit naar de stad gaan”. Jaren later is een en ander me duidelijk geworden; de “Goozenbrug”- dat zeiden we toen – was de Gooisebrug, daar fietsten we over op weg naar de tandarts, en die hoge brug bij de koffiefabriek wás helemaal niet hoog! Je hoefde niet eens over die bogen te fietsen…

2011-11-23T18:27:00.001+01:00

De Duitse fiscus heeft zijn pijnlijke fout hersteld dus doen we niets met koeienvlaai, lezer. De mist is opgetrokken, de mest kan blijven liggen. Ach, de nevel van november…O land van mest en mist, van vuilen, kouden regen, dichtte P.A.De Génestet (1829-1861) in BOUTADE.

Doorsijperd stukske grond, vol killen dauw en damp. Maar de koeien lopen nog buiten!

2011-11-21T15:02:00.001+01:00

Aan de rand van het dorp bij de Loswal aangekomen, laat ik de fiets met het papier voor even achter me en loop ik naar de koeien aan het Haarpad. Er is geen levend wezen die de capriolen van de mens beter op de kant kan zetten dan de koe. Als je haar in de ogen kijkt kan hetzelfde gevoel je bekruipen wat je krijgt als iemand bewust met de kont naar je toe gaat staan. Je moet er vatbaar voor zijn uiteraard maar een bezoekje aan de koe kan de zwevende mens weer met beide voeten op de klei zetten. Ik zou zeggen: wat vandaag heilzaam is voor de postbode daar zouden morgen commissarissen en voetbaliconen hun voordeel mee kunnen doen, en nu we toch zo prettig bezig zijn; wat zou er toe kunnen bijdragen om de Duitse belastingdienst weer bij zinnen te krijgen? Iets met koeienvlaai?

2011-11-19T12:23:00.000+01:00

2011-11-18T14:32:00.000+01:00

Juul Voortman (10) en Gijs van den Sande (11) redden Nick van Berkum (10) van de dood. Gijs: ,,Ik ben niet echt een vriend van Nick, maar hielp hem omdat hij een klasgenoot is. Iemand anders had ik ook geholpen. JE KUNT NIEMAND TOCH ZOMAAR LATEN DOODGAAN?” Geert Wilders (48) wil 4 miljard bezuinigen op ontwikkelingshulp. Geert: ,,Bezuinigen op ontwikkelingshulp kan rekenen op veel steun onder de bevolking. HET DOET BOVENDIEN GEEN PIJN IN NEDERLAND.” - JE KUNT NIEMAND TOCH ZOMAAR LATEN DOODGAAN? HET DOET BOVENDIEN GEEN PIJN IN NEDERLAND.

2011-11-16T15:49:00.001+01:00

,,Kan je het nog zien, moeder?” ,,Ik zit te schemeren, vader”. Waar het voor mijn vader algauw te donker was hield mijn moeder van het schemeruurtje, dat meer dan eens werd ingekort zodat mijn vader bij het “grote licht” de krant kon lezen. Moeder las op die momenten haar eigen krant, dat gaat goed bij schaars licht. Contemplatie. Wat moeder overdacht of waar ze aan dacht of van droomde heb ik nooit gevraagd. In de loop van november kwam ze dikwijls op de proppen met: ,,wat wordt hij mager hè?” En altijd was er wel iemand die wilde weten wíe er mager werd waarop moe dan triomfantelijk met ,,de kalender” voor de dag kon komen. Ik zit dit alles te overpeinzen in mijn donker schuurtje en als ik me weer richt op de actualiteit zie ik van hieruit Annie aan tafel zitten lezen en moet ik lachen. Het licht van de lamp boven de tafel valt precies op haar neus. Ha! Ik ben met een clowntje getrouwd.

2011-11-14T15:00:00.000+01:00

Hahahahaa! Sinterklaas - de nieuwe – zette voet aan wal en bibs op schimmel en reed “met losse handen” en een theatrale lach door de straten van Dordrecht, terwijl St. Lieven ons conform de oude weerspreuk met vorst kwam gerieven. St. Lieven? Ja St. Lieven oftewel de Heilige Livinus van Gent. Kijk op de magische machine lezer en huiver. Volgens de legende werd bij deze bisschop de tong uitgerukt. De afbeelding van het schilderij van Pieter Paul Rubens, De marteling van de Heilige Livinus, laat niets te raden over. Niet naar kijken vlak voor het slapen gaan, zou ik zeggen, dan maar liever een beetje lachen met Sinterklaas. Een amper zevenjarige schelm uit Zottegem, een Tijl Uilenspiegel de tweede, zei toen hij het werk van Rubens zag: Amai, zomaar bij St. Lieven dien tong uitrukken…tis zonde, ge kunt zeker en vast tien keer beter sinniklaas een poot uitdraaien.

2011-11-12T11:46:00.002+01:00

2011-11-11T15:20:00.001+01:00

Ja ik wil…zei ik maar ze ratelde maar door. Het was in de Globebloemstraat in Vleuterweide, vanochtend, het kan zomaar elf over elf zijn geweest en de niet onaantrekkelijke vrouw was met de bladblazer in de weer en had het apparaat voor even het zwijgen opgelegd. Ja, het was wel een heel werk maar zo’n ding was toch wel erg handig, het was een aanbieding en ze had hem al elf keer gebruikt, ook bij de buren en de overburen had ze al geblazen en morgen zou ze naar haar ouders gaan om daar ook te gaan blazen en zo ging ze maar door en of ik wel wist van de verschillen tussen de ene bladblazer en de andere bladblazer want dat loog er niet om en het moest toch ook een beetje handzaam zijn, een bladblazer, want er waren toch nog veel onhandige bladblazers op de markt én….het was zo fijn dat de blaadjes droog waren want ,,weet u postbode,dat blaast toch een stuk prettiger”. Ja ik wil het geloven, zei ik.

2011-11-09T18:01:00.000+01:00

Volgens de vrije encyclopedie op de magische machine is het vandaag vijftig jaar geleden dat Brian Epstein in de Covern Club in Liverpool The Beatles ontdekte. Yesterday….Gut, toen moesten we op de zaterdag nog naar school. Het schooltje in De Meern waar ík ontdekte dat er godzijdank niet alléén maar grijze muizen voor de klas stonden die les gaven volgens het boekje en opkeken tegen mijnheer pastoor en almaar ja en amen knikten. Hij was sensitief, meester Kuiper, en kunstzinnig als The Beatles. Menigmaal pakte hij zijn melodica onder de rekenles en begon te spelen. Wanneer we zangles van hem hadden stonden er mensen buiten te luisteren naar onze canons. Hij was iemand die oprecht interesse toonde en je daarmee iets van een hogere beschaving bijbracht. Meester Kuiper en The Beatles; buitenbeentjes die er toe doen en je bijblijven.

2011-11-07T21:37:00.002+01:00

De heldere kleuren op de voormalige Antillen botsen met de Hollandse symfonie in grijs. Het contrast is groot. Het is als De Droom van Henri Rousseau naast De Bomschuit van Jacob Maris of een van de kleurrijke latere werken van Gauguin naast Mauve’s Terugkeer naar huis. Terugkeer naar huis…….De koningin is moe maar kan de slaap niet vatten, ze rilt en neemt een extra deken. ,,Koud rotland”, moppert de majesteit en dan is het ook nog eens maandag.

2011-11-05T21:26:00.000+01:00

Op een keer moest ik naar de maan lopen

2011-11-05T21:21:00.002+01:00

Je bent weer even op de vestiging Vleuten aan de Albert Schweitzerlaan dus is het tijd om het nuttige met het aangename te combineren. Even lol maken. Collega Bas heeft het clublied van F.C. Barcelona op zijn mobieltje en gaat dat nú laten horen en zo loop je met Leo, Bas en Ed, hij is de echte fan, zomaar ineens samen met tegenstander en aartsrivaal Real Madrid naast je, de grasmat van Camp Nou op. Wat een ambiance! Honderdduizend uitzinnige toeschouwers juichen en zingen ons toe en roepen: Barca, Barca, Barca! Wekenlang hebben ze er naar uitgekeken en vanavond gaat het dan echt gebeuren. Toch heeft Guardiola misschien een probleempje. Er staan vijf Messi’s op het veld.

2011-11-02T14:18:00.001+01:00

Duivelslicht dus lezer, het valse lichtje in de vergaderkamer van de CDA-fractie. Waar anderen met en bij iedere lichtbron wonderen verrichten en hebben verricht, denk aan de grote schilders, zijn politici – zij van de normen en waarden – alleen in staat daar een armoedig schimmenspel bij op te voeren. Karakterloos, fantasieloos, gewetenloos.

2011-10-31T12:01:00.000+01:00

Godslampje of Duivelslicht?

2011-10-29T11:15:00.000+02:00

2011-10-28T16:44:00.000+02:00

Of het nu over uitwijzigingen of achtervolgingen gaat, je kunt je het hoofd blijven schudden net zolang totdat het van je romp valt lezer, maar dan zou je het schisma binnen het CDA en de val van het kabinet (het konijnenhok en de kooi van de kuifmees) niet meemaken en dat zou jammer zijn. Zucht maar eens diep, zei de dokter en bidt twee weesgegroetjes, sprak de pastoor. Ja ja. Wat ben je blij dat je kinderen niet voor de politiek hebben gekozen want die ,,tak van sport” schurkt iedere dag harder tegen die van de misdaad aan en dan is dit landje niet eens een dictatuur. Ha, een lichtpuntje!, en vannacht krijgen we hier en daar wat opklaringen. Daar zal Mauro dan getuige van zijn want slapen zal er niet van komen, denken we.

2011-10-26T17:02:00.000+02:00

Je zet de fiets met het papier tegen een bankje op het gras en je kijkt naar de plek waar ooit een winkelcentrum gaat komen. Straks, als de blaadjes van die ene boom zijn gevallen is dit de enige plek in het dorp waar de twee kerktorens in één shot te vangen zijn. Hier kijk je in het fietsenrek, de open wond van De Meern, en je denkt: laat het nog maar even zo, het is goed. Ook als het geld er is of juist als het geld er is, de plannen goedgekeurd zijn en de vergunningen zijn afgegeven, maak geen haast daarmee. Ieder boek, iedere tekst heeft zijn witregels, ieder lied rustpunten. Je ademt in, door de neus en je snuift de geur op van smeerolie en die van benzine. Je hoort een lied, ooit gezongen in de stal van Huigen, de klanken vermengen zich met de geluiden van ronkende motoren, die van grasmaaimachines en tractoren. Maar kom. Waar heb je de fiets ook weer gelaten….?

2011-10-25T10:33:00.000+02:00

Er zijn van die dingen die te dom en te verschrikkelijk zijn om er (genuanceerd) over te praten. Ik bedoel, als de politie het nodig vindt om krijgertje te spelen op de snelweg omdat er een blik benzine is gejat en daarmee een onschuldig mens de dood injaagt is het dan wel zo verstandig, meer blauw op straat? Ik zou zeggen: doe maar niet en zeker niet op de snelweg! Als je toch maar enigszins gevoel hebt voor ruimte en je daarbij ook nog weet hoeveel auto’s er in dit landje rondscheuren ga je toch ook niet nog eens een file creëren? Daar hoef je toch waarachtig geen expert voor te zijn om te weten dat je dan onverantwoord grote risico’s neemt? Maar goed, naar hen wordt ook niet geluisterd, weten we vandaag. Wat rest Pieter post dan nog…Goed uitkijken straks, als hij met zijn papier de weg op gaat. Doe dat ook, lezer!

2011-10-22T12:08:00.002+02:00

2011-10-21T18:46:00.002+02:00

,,Postbode, mag ik u iets vragen?” ,,Natuurlijk mevrouw.” ,,Postbode, rijdt u wel eens tegen mijn deur aan?” ,,Pardon?! Nee mevrouw, en ik heb ook geenszins die behoefte. Wel mag ik zo nu en dan graag tegen heilige huisjes aan schoppen en een balletje trappen wanneer er een voor mijn voeten komt. Op woensdagmiddagen begrijpt u wel, als de jeugd vrij is en in de vakantieperiodes natuurlijk. Een balletje hoog houden, even uiteraard, want een postbode moet altijd weer verder nietwaar? Tjonge, tegen een deur aan rijden, het is me nogal wat. Maar vraagt u gerust hoor, ik geef altijd antwoord. Soms kort en bondig en andere keren weer wat uitvoe…..Mevrouw? Mevrouw?!”

2011-10-19T15:31:00.000+02:00

Als ik naar de foto kijk denk ik aan winegums. Blaadjes in het water, als snoepjes, fris en fruitig. Het meisje op wie dezelfde bijvoeglijke naamwoorden van toepassing zijn, pakt het schepje en vult een puntzakje. Oei!, er vallen er wat naast. Haar lach is eerst nog een lach als die bij een binnenpretje maar al gauw komt er een grimas op haar gezicht die alles zegt; straks gaat ze de snoepjes oprapen en in haar mond stoppen.

2011-10-17T17:52:00.000+02:00

Herfst. Lange schaduwen tekenen zich af; van benen die nog steeds de weelde niet kunnen dragen, van armen die almaar armer worden. Het meisje op de step stept nog altijd en praat immer nog tegen de stenen. Haar kapitaal bestaat uit glimmende kastanjes die ze heeft verzameld en eerlijk heeft gedeeld met broertje. Herfst. Het vertrouwen in de politiek daalt, een lange schaduw tekent zich af; van een beweging die stijgt in de peilingen.

2011-10-15T11:52:00.002+02:00

2011-10-15T11:46:00.002+02:00

Snippertjes braakliggend terrein, reepjes onbestemd, waarop rottend onkruid, stronkjes boerenkool nog hier en daar en het karkas van een wasmachine. Naast alles gladgeschoren en aangeharkt zijn het bijna monumentjes waaruit geuren opstijgen van warme appelmoes en pannenkoeken met spek. Menigmaal staat er een vervallen stenen bouwseltje op met roestplekken en korstmossen, met kromgetrokken deuren en spinrag voor de ramen. Ooit was het een café of een smidse, een paardenstal wellicht. Op dit soort plekken hoor je stemmen, ver weg en zie je boeren elkaar met hooivorken te lijf gaan vanwege een handeltje met een gezonde vaars en een ziek varken – het fijne weet je er niet van - en het vervolgens met bier en jenever weer afdrinken. Op dit soort plekken moet men zuinig zijn, hier is de verbeelding aan de macht.

2011-10-12T17:16:00.002+02:00

Je denkt dat het gaat regenen en je weet: daar is een liedje van. Een liedje? Een lied! Van “I Think It’s Going To Rain Today” bestaan vele covers maar het is van Randy Newman. Het is bitter maar bloedmooi. Enfin, het ís gaan regenen op je ronde maar het hindert je niet. Je hebt geen iPod maar je ,,hoort” muziek. “Summer is over” zingt Dusty Springfield, en je ,,hoort” the first lady of jazz, Rita Reys met “Love For Sale” en “Russian Lullaby” Het regent oude liedjes hier in de bloemenbuurt van Vleuterweide. Je hebt er ooit op afgegeven maar deze omgeving, waar ook de eerste blaadjes zijn gevallen, (“When Autumn Leaves” ) kan er mee door én…daar komt Cees! En wat zegt Cees? ,,Ben je nog altijd aan het werk?” En ,,hoe lang moet je nog?” Juist. Over oude liedjes gesproken…

2011-10-10T12:22:00.000+02:00

Je maakt zo nu en dan wandelingen met vrouwlief en dat doe je met veel plezier maar denk nu niet, lezer, dat die tochtjes ons altijd even gemakkelijk afgaan. Soms vraag je je af wat of er in je benen is gevaren, dan is het alsof er bankjes in omvallen of dat er monstertjes met prikkeldraad en piketpaaltjes in rondsjouwen. Ze komen de boel afzetten, denk je dan en je overweegt op die momenten een klaaglied in te zetten, een jengelwals of een klepzeikerrap en je doet dat dan óók nog, maar helpt dat je van je pijntjes af? Overigens, zeuren, zeiken, zaniken - synoniemen te over - melken, meieren, kloothannesen, het kan voor enige opluchting zorgen en wetend dat de deur naar de ouderdom, die je hele leven al openstaat, in de toekomst nog méér kou binnen gaat laten, kan je niet beloven dat je dat niet nóg eens zal doen. Zeuren mag, spreek je af en mekkeren en meieren ook. Even! Maar zemelknopen lezer? ZEMELKNOPEN?! Dat lijkt op niks, dat doe je niet.

2011-10-08T12:38:00.000+02:00

2011-10-07T16:40:00.000+02:00

De wereld draait door en doet druk over Steve Jobs en Apple en is dat terecht? Ja! Uitstekelbaars? Ook! Maar? Niks te maren! Nou ja, als het over iMac, iPhone, iPod en iPad gaat ben je als de bankzitter die niet mee kan voetballen omdat hij geen voetbalschoenen heeft. Je voelt je zelfs héél even de mol uit het kinderboek, het beestje dat wil weten wie er op zijn kop heeft gepoept maar het zijn mooie dingen, waarachtig mooie dingen, want “de wereld ligt in de palm van je hand”. Je kan daar lang over nadenken, op je bank.

2011-10-05T15:15:00.002+02:00

2011-10-05T15:12:00.000+02:00

,,Mooi hè”, zeggen we tegen elkaar. ,,Mooi hè”, zegt een man die ook geniet. We zijn op de Posbank. We klimmen, dalen en halen herinneringen op.We waren hier meerdere keren, ook met de kinderen. Toen zaten we ook op deze bank en lazen we ook de tekst.G.A. POS TWEEDE VOORZITTER VAN DEN A.N.W.B.HIJ EFENDE BANEN VOOR HET VREEDZAAM VERKEER TUSSCHEN DE VOLKEN. DUIZENDEN BRACHT HIJ IN EN TOT DE NATUUR. DE NEDERLANDERS DEED HIJ NEERLANDS SCHOONHEID KENNEN WAARDEEREN EN LIEFHEBBEN. Het is herfst, zomer en lente hier.

2011-10-03T16:10:00.002+02:00

2011-10-03T16:00:00.003+02:00

2011-10-03T15:51:00.000+02:00

De Duitse mysticus Jakob Böhme (1575-1624) heeft het mooi gezegd, zo’n vijf eeuwen geleden. “De natuur is het kleed van het Opperwezen”. En ik, raadselachtige ik, vind het goed, ook als het Opperwezen een vrouw is, want dat denk ik, en ook als het kleed het Opperwezen is. Ik bewonder tóch wel en raak er niet op uitgekeken. Vroeg in de morgen al, gegrepen door nevelstrepen, duizelig van de dauwdruppels, zijn Annie en ik op de Hoge Veluwe en drinken ín. We zijn er vol van lezer. Ik doe er wat foto’s bij.

2011-10-01T06:59:00.000+02:00

2011-09-30T13:57:00.001+02:00

Ons lichaam bestaat voor 70% uit water. Zonder water was er op aarde geen leven mogelijk geweest. Beter drinkwater is een van de millenniumdoelen van de VN en natuurlijk staan vele (water)bedrijven klaar met geld en kennis om projecten te steunen in arme landen op dit gebied. Zo ook Drinkwaterbedrijf Noord Holland (PWN) die de wettelijk goedgekeurde 1% van de omzet gewoon is hieraan te besteden. Maar….de PVV, het clubje van ikke, ikke en het buitenland bestaat niet, denkt daar anders over. Nou ja, denken…Als het aan de PVV ligt moet de PWN het geld dat zij uittrekt voor deze noodzaak, gebruiken voor een lagere drinkwaterrekening in de provincie! Deze dwaallichten hebben dus ook al geen idee van het belang van (schoon) water. Je zou bijna zeggen: PWN, sluit het spulletje bij deze lieden maar af voor een maand of wat.

2011-09-28T17:43:00.001+02:00

Bij de voordeur ligt een mat met “welkom” erop en voor het raam staat een bordje waarop een hond staat afgebeeld met de tekst: “ik bijt niet, ik amputeer”. Stoer hoor, bijna net zo stoer als “doe eens normaal man!” Doe mij dan maar een krentenbolletje met kaas, maar dan nog; wat weegt er op tegen septemberlicht?, tegen de glimlach van moeder natuur? Ik praat hierover met Erik, voor mij altijd nog Rik en een van mijn beste vrienden. Hij vindt de natuur in de herfst met alle kleurschakeringen nog mooier dan die in de lente en ik stem hiermee van harte in. We praten over lange wandelingen waarop je geen hond (!) tegenkomt en van ’s avonds een goed glas bier. Het is alsof je bewuster van alles geniet als je ouder wordt en dat houdt nog niet op! Wat te denken van de oktobermaand? Ik pak er weer eens de eeuwenoude weerspreuken bij en zie een heel mooie. “Op een warme september verwacht men een droge oktober”.

2011-09-26T12:07:00.000+02:00

Nog net niet met de snelheid waarmee neutrino’s reizen maar bliksemsnel, buiten de aandeelhoudersvergadering om, nog even met 2,6 miljoen je zakken vullen. Baas Bakker, kan je het daarmee redden denk je? Zou je daar je oude dag mee dóór kunnen? Zal ik boos worden, lezer? Me weer eens ouderwets ergeren over de maar niet af te leren inhaligheid van sommige figuren? Of zal ik me mild als deze maandagmorgen, slechts verwonderen en ervan uitgaan dat 12.000 collega’s die op straat (komen te) staan en zich nergens voor hoeven te schamen, iets zullen vinden waarmee zij verder kunnen en dit geheel op EIGEN KRACHT? Kom op, mannen en vrouwen! Tank energie, heb vertrouwen en boor de creativiteit aan die nodig is en zoek dat bij jezelf en bij hen die dichtbij jullie staan en probeer er om te lachen.

2011-09-24T11:06:00.000+02:00

Waar is Donald Duck?

2011-09-23T09:18:00.000+02:00

,,Ik vond het helemaal niks”, zei voetbaltrainer Foppe de Haan bij Pauw & Witteman toen hem werd gevraagd wat of hij vond van de Geert Wilders-show tijdens de begrotingsdebatten. Let wel; toen moest dag 2 van de beschouwingen nog komen…Het meisje met de step dat tegen de stenen praat heeft nog geen weet van Geertje eng en angstig. Zij staart geen naveltje en heeft niets tegen gedogertjes en gedrochtjes. Hoofddoekjes vindt ze even mooi als geblondeerde bokkenpruikjes, kerktorens en minaretten prachtig. Straks als ze groot is zal het meisje dat nu nog tegen de stenen praat met mensen praten. Over de hele wereld. Ze zal alle culturen omarmen, plezier hebben, inspireren, respecteren, liefhebben, mens met de mensen zijn. Zij gaat voor het hoogste. Niet voor de poedelprijs

2011-09-21T15:26:00.000+02:00

Je bent weer eens in de wijk die zonder borsten en billen is, de wijk die je eerder “het boek zonder verhaal” hebt genoemd en je luistert naar je voetstappen. Je sleept met H&M en met De Bijenkorf en met weet je veel wat nog al meer en je gaat straks nóg drie tassen halen en daarna nóg eens vijf en je denkt: wat gaat het toch slecht met het bedrijf en dan kijk je in de bruine ogen van een meisje op de step. Waar komt zij ineens vandaan? Ze kijkt je aan en kijkt weer weg en praat tegen...ja tegen wie? En dan weet je het. Het is het meisje dat tegen de stenen en de stoeptegels praat waar we misschien meer van gaan horen maar vandaag niet want je moet verder en je fietst naar het steunpunt naast de school waar de kinderen naar buiten stormen en roepen: hoi, postbode. Een meisje van groep 6 of 7 heeft nóg iets te zeggen want haar vriendinnetje dat naast haar staat kan de koningin nadoen. Dát wil je wel eens meemaken. ,,Maar eerst moet ik iets hebben om vóór te lezen” zegt de koningin en je geeft het foldertje van de Gamma en je gaat er even goed voor zitten en dat doet de koningin nu ook. Ze kijkt vanaf het muurtje waarop ze heeft plaatsgenomen over de speelplaats, ze doet ,,ahum ahum” en leest: léééé den van de láááát ste gene rááál.

2011-09-19T21:48:00.000+02:00

Ome Keessie is gaan hemelen vandaag en het is alsof hij in zijn laatste uren nog de zon heeft opgepoetst en met zijn laatste ademtocht de wolken heeft verjaagd. Voor even of voor langer, voor de duur van een verhaal dat aangedikt en opgesmukt, gekruid moest zijn en altijd om te lachen. Ome Keessie heeft plezier verspreid en toonde altijd interesse. Hij was behulpzaam en heeft talloze klussen geklaard, ook voor ons. Hij stond dichtbij je. Daarom was hij “ome Keessie”.

2011-09-17T22:02:00.000+02:00

Een schitterend vooruitzicht

2011-09-17T13:55:00.002+02:00

2011-09-16T16:33:00.000+02:00

Het lachertje en de loftrompet. Het zou zomaar een vaste rubriek op de vrijdag kunnen worden. Wat denkt de lezer daarvan? Voor het “lachertje van de week” het vroegtijdige uitlekken van de begroting dan maar doen? Omdat het t.o.v. vorig jaar toch weer een dag eerder is gelukt? Zou het kabinet – kunst en cultuurminnend als het is – niet ergens nog een potje kunnen vinden om kunstenaar Christo en partner aan het werk te zetten? Ik bedoel, als deze mensen in staat zijn om Arkansas-river in te pakken moet het ook lukken om alles en iedereen aan het Haagse Binnenhof in de incontinentieluiers te slingeren dunkt mij. Maar kom, laat ik de loftrompet steken over Rita Reys. Deze grootheid is inmiddels zesentachtig jaar oud en treedt vrijwel dagelijks nog op. Van haar optreden van een minuut bij het televisieprogramma “De wereld draait door” heb ik intens genoten, meer nog dan de anderhalf uur FC Barcelona- AC Milan. Vanavond kruip ik achter de magische machine om nog maar weer eens van haar te genieten.

2011-09-14T15:14:00.000+02:00

Je gooit de post in het houten brievenbusje dat voor in de tuin staat en het papier komt er aan de andere kant weer uit en er is niemand om met je mee te lachen. Ook niet als je vijftig meter verder nóg meer papier tussen de herfstasters vandaan moet grabbelen omdat je je een ongeluk schrikt van een poes die plotseling haar pootje door de brievenbus steekt. Je lacht alleen en je vloekt alleen en het is misschien ook wel daarom dat je erover moet schrijven. Gelukkig kan je even later toch ook met anderen wat lachen en praten. Een van de werklui in wijk G die met kabels en tegels in de weer zijn staat vrolijk fluitend in een container te urineren waarop een collega hem vraagt wat of hij nu doet en dat niet bepaald op een toon en een volume van iemand die eens gezellig wil bijpraten. Het is alsof hij door een megafoon zijn zegje doet en de hele buurt op de hoogte wil brengen van de wildplasserij en dat nu is voor jou het sein om het voor de wetsovertreder, die daar misschien van de schrik op zijn overall staat te wateren, op te nemen en je zegt dat je nooit eerder zo’n comfortabele pisbak langs de kant van de weg hebt gezien, en als je er aan toevoegt dat hij netjes moet doortrekken als hij klaar is kan meneer de omroeper toch ook weer een beetje lachen.

2011-09-10T12:25:00.000+02:00

Dubbelglas

2011-09-09T15:56:00.000+02:00

In de dichtbundel “De wassende maan” van Rabindranath Tagore (1861-1941) staan prachtige gedichten over moeder en kind. Aan één ervan, “Speelgoed”, moet ik denken op mijn ronde als twee jongens van een jaar of acht om elastieken vragen. Ik geef ze tot hun grote blijdschap een paar handjes vol en….even later geven ze er één terug! “Want anders wordt het ruzie”. Nog wat later vertellen ze enthousiast dat het zoveel elastieken zijn dat de deksel van het potje waar ze het speelgoed in bewaren”er bijna niet meer op gaat”. Er wordt dus nog altijd gespeeld met bijna niets, precies als in het gedicht van Rabindranath Tagore dat hier volgt. Het werd destijds vertaald door Frederik van Eeden. Speelgoed. Kind, wat zit je tevreden in het stof, de hele morgen spelend met een takje. Ik heb het druk met rekeningen, uur na uur tel ik cijfers op. Misschien kijk je wel naar me en denkt: “wat een vervelend spelletje om je morgen mee te bederven”. Kind, ik heb de kunst vergeten om op te gaan in stokjes en moddertaarten. Ik zoek kostbaar speelgoed en verzamel brokjes goud en zilver. Jij schept je blijde spelletjes met al wat je vindt en ik verdoe mijn tijd en mijn kracht aan dingen die ik nooit kan verkrijgen. In mijn broze kano worstel ik om de zee van begeerte over te steken, en ik vergeet dat ik óók een spelletje speel.

2011-09-07T16:00:00.000+02:00

Bij het ontbijt al, met de slaap nog in mijn ogen, krijg ik het op mijn bordje en onderweg achter de dikke kerk is men ook op de hoogte. ,,Zorg maar dat je snel klaar bent met je wijk, postbode, want het gaat komen”. “Het” is het stel dat een afspraakje maakte boven de Schotse Hooglanden; Depressie Dieter en Orkaanrestantje Irene. Straks komen ze hier de beest uithangen. En dat “straks” is nu reeds, het belooft een dolle dinsdag te worden. De eerste uren is het voornamelijk Dieter die zich laat gelden, Irene houdt de spanning er nog even in. Als ik in wijk G aan de Touwslagerslaan bij de bejaarden kom hoor ik stemmen en gestommel op de gang. Om hier de vracht papier te droppen in de hal met de brievenbussen moet ik een paar keer lopen en als ik terugkom met nog eens het halve Baarnse bos hebben een aantal bewoners – wel tien vrouwen en één man – een aantal bundels reeds van de elastieken ontdaan! Ik zeg: wat is dit?! Willen jullie allemaal postbode worden? Maar denk nu niet lezer, dat er ook maar iemand op ingaat. De oudjes beginnen allemaal door elkaar heen te kakelen. ,,Heeft u de post voor 39?”, ,,heeft u de post voor 57?”, ,,mag ik misschien de post van nummer 11?”, ,,ach mag ik wat elastieken van u?”, hé, Van Schaik, ja ik ken je nog wel hoor”, ,,de post van 99 heeft u die er al in gedaan?” ,,ja ik ken je nog, ik zag het aan je baard” de post voor 125, is er post voor 125?” ,,ach gut die man wordt helemaal zenuwachtig van ons”, ,,nee die mevrouw heeft geen reclame, nee nee persé niet” ,,is er ook post voor 17?” Pfff……. Één ding is zeker; Irene is nu heel dichtbij.

2011-09-05T16:17:00.000+02:00

Het laatste loop ik er wel uit, mijn spit is achter de rug(!), zeg ik tegen de teamcoach. Hij zegt: daar ben ik blij om, je loopt van de week de B en de G. Ik zeg: o. Hij zegt: nee, de B en de G, want de teamcoach heeft humor en is goed gemutst. De B is achter de dikke kerk en de G dat is de wijk waarin mijn bed staat, zo kan ik de post ook eens achterom in het keukentje kieperen en een koffiepauze inlassen. Gut, wanneer komt het nog voor dat de postbode een pauze inlast en een praatje maakt hier en daar. We hebben onszelf wijsgemaakt of wijs láten maken dat daar geen tijd voor is, dat je elkaar en jezelf als blinde paarden voorbij moet lopen. Waar is dat goed voor? Om straks met prinsjesdag te horen dat je er wéér op achteruitgaat? De tijd is rijp, misschien wel overrijp om het anders te doen. Met een opgevoerde motor maak je ongelukken. Ik ga dus meer de tijd nemen onderweg, beste lezer, en hoop zo in mijn schrijfseltjes ook anderen aan het woord te kunnen laten.